Asemblea Republicana de Vigo

Gustavo Luca

A Fraga botáranno de xefe da oposición em Madrid, os do seu próprio partido. Queimara todos os recursos: os aldraxes contra os nacionalistas, contar chistes nas Cortes, ir de entrevistado a programas de humor, renovar por idade o que él mesmo chamaba “o goberno na sombra”. O voto non daba chegado. “O xefe é o mellor, pero non o votan porque mete medo”, dicían os seus.

Fraga sabía a verdade: “Non me negan o voto a min, néganllo a Franco”. Outros candidatos formados coma él no Estado de Excepción, marcaban distancias coa Ditadura; pola contra,  Fraga buscaba un “franquismo sociolóxico”, algo parecido a un peronismo sen Perón. Repetía que acabarian subindo a Franco aos altares. Unha canonización da que, se cadra, tocáballe algo a él como lle pasara ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa dende o Goberno Civil mentres espallaba o engano de que se atopaba en Bonn; defendera a tortura e o asasinato de Julián Grimau, as tundas aos mineiros folguistas de Langreo e a rapa das súas mulleres; falseara un perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, deitado polos gardas dende un quinto piso; ordeara unha malleira de madrugada, cuase mortal, para José Antonio Novais polo delicto de ser correspondente de Le Monde despois de ser ameazado polo poderoso ministro en barulleiras conferencias de prensa; dinamitador do diario Madrid e responsábel de suspensións e multas insuportábeis contra 550 publicacións.

Cando alguén recordaba estas medallas, o seu gabinete protestaba: “É o seu carácter que o traizoa, pero é honrado a carta cabal”. Habería que lembrar a man larga coa que saldaron o Sáhara nos “Acuerdos de Madrid”. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles contratos surrealistas do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

Non é que o Estado inteiro lle cabera na cabeza, como ainda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID sobre o que tiña goberno privado. Fraga creou un goberno paralelo dependente deste arquivo privilexiado. Estaba mellor informado ca o entorno de confianza de Franco. Ainda asi, o Ditador utilizouno e despois entregoullo ás alimañas do Opus Dei.

Manter esta rede privada de información non le producía votos. Por fin Romay Beccaría propuxera buscarlle un acubillo en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato para a Moncloa, ofrecéranlle a Alcaldía de Madrid pero el acabou coa reunión con lanzamento de cinceiros e grandes voces.

Por fin díxolle ao seu partido: “Irei a Galiza cunha condición: quero maioría absoluta”. Unha maioría que el mesmo coidaba imposíbel na carreira á Moncloa, parecíalle doada en Galiza. A súa proposta consistía en preparar unha saca con 850 votos de emigrantes en Venezuela que ap0licados ao exiliado censo de Ourense, prometían 4-5  postos de seguridade sobre os inquéritos. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, tería gañado a elección de non faceren o truco de Ourense. José María Cuevas, presidente da CEOE, garantía a Fraga una campaña sen límite de gasto a cambio da subvención pública do eucalipto e o bloqueo indefinido do Plano Forestal, anunciado polo PSOE. Una pavorosa campaña de lumes cargaba de pólvora la campaña do ministro de Franco contra os seus adversarios y extendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos presunto emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989, mantivérase na páxina electrónica do PP até que alguén do propio partido comprendeu que, ao non repetirse, constituía un recoñecemento de pucheirazo ante que un trofeo eleitoral atribuido ao xefe.

Os fondos del FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de edad e novas utilizacións do voto emigrante. Un acta de diputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP.

Fraga no citou nunca en Galiza a palabra Democracia. Acaso cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba fachendear da súa biografía de fascista? A modernización proposta para Galiza foi, de feito, unha grande privatización con comisións ara o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruido con prensa de tendencia única, contratas millonarias, deserción do Parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galiza, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise virando nunha casa de bruxas do profesorado galego-falante.

Galiza ten hoxe o índice de paro e emigración da mocidade máis elevado da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nível de asistencia sanitaria pública e as pensiones son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano, pecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres periódicos e tres sitios electrónicos de referencia.

Gustavo Luca é xornalista

 * Profesor de Ciencia Política de la Universidad Complutense de Madrid

http://blogs.publico.es/juan-carlos-monedero/2012/01/16/manuel-fraga-un-franquista/

As inxurias á  Coroa constitúen un delito de lesa maxestade tipificado nos artigos 490  e 491 do Código penal español, que prevé penas de prisión de catro a 24 meses. Este delito  foi e é motivo de controversia entre as forzas políticas e ten sido, asemade, causa de polémica en diversas ocasións, como por exemplo, no proceso levado a cabo en 2007 contra a revista satírica El Jueves.

O delito de inxurias á Coroa atópase recollido na Lei Orgánica 10/1995, de 23 de novembro, do Código Penal no seu Título XXI, chamado Delitos contra a Constitución. No Capítulo II recóllense os Delitos contra a Coroa, nos que se inclúen:

[...] ao Rei, ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa [...] art. 485.

No punto 3º do arriba mencionado artigo 490 establécese que:

“O que calumniase ou inxuriase ao Rei ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa, no exercicio das súas funcións ou con motivo ou ocasión destas, será castigado coa pena de prisión de seis meses a dous anos se a calumnia ou inxuria fosen graves, e coa de multa de seis a doce meses se non o son.

E no 491:

1. As calumnias e inxurias contra calquera das persoas mencionadas no artigo anterior, e fóra dos supostos previstos no mesmo, serán castigadas coa pena de multa de catro a vinte meses.
2. Imporase a pena de multa de seis a vinte e catro meses ao que utilizase a imaxe do Rei ou de calquera dos seus ascendentes ou descendentes, ou de Raíña consorte ou do consorte da Raíña, ou do Rexente ou dalgún membro da Rexencia, ou do Príncipe herdeiro, de calquera forma que poida danar o prestixio da Coroa.

 
CRITICAS Á LEXISLACIÓN  EN DEFENSA DA COROA

Desde diferentes sectores sociais, políticos e xudiciais vense  criticando a  tipificación de inxurias á Coroa como delito. Os principais argumentos empregados son que limita o dereito á liberdade de expresión, que privilexia á Familia Real Española frente ao resto de cidadáns e que o seu castigo resulta contraproducente para os intereses da monarquía.

O  13 de septembreo de 2007, Giulia Tamayo, da ONG pro-dereitos humans Amnistía Internacional, declarou que a súa organización acababa de remitir sendo escritos dirixidos ao Ministerio de Xustiza e á Fiscalía da Audiencia Nacional nos que se pide que se revise a lexislación española para garantir os dereitos dos periodistas.

Na sesión  parlamentar do 22 de abril de 2008, o  grupo parlamentario de Esquerda  Unida (IU-ERC-ICV) presentou unha proposición de Lei Orgánica para despenalizar as inxurias á Coroa  por considerar que o seu castigo afecta aos fundamentos básicos do sistema democrático e é desproporcionada.

O  10 de outubro de 2008, un grupo de 50 letrados provenientes principalmente de Baleares, Catalunya e Valencia presentaron no  Colexio de Avogados de Barcelona un manifesto no que expresan a súa preocupación polo enxuizamento constante de persoas relacionadas coa queima de fotografías e imaxes da  familia real. Destacan que a sobreprotección á Coroa pode chocar co dereito á igualdade  recollido no artigo 14 da Constitución española de 1978. Ademáis engaden que por ser unha institución imposta, debe aceptar as críticas por parte da cidadanía. O obxectivo do manifesto era promover o debate ao redor desta cuestión nos colexios profesionais e en xeral na  sociedade

O 15 de outubro de 2008 a ONG Reporteros Sin Fronteras pediu que se reformara a lexislación española sobre inxurias á Coroa xa que perxudica a liberdade de expresión.

(Documentación: Asemblea Republicana de Vigo)

Celso X. López-Pazos *

Os media dominantes e os partidos dinásticos (PP, PSOE, CiU) pechan filas ao redor do Borbón. Queren frear o escándalo provocado polo seu xenro para que non se leve por diante á Monarquía . Con singular tesón, tratan de evitar que o dedo acusador da plebe apunte ao trono para facer recaer as culpas, exclusivamente, no ex xogador de balonmán e para que a súa filla, metida ata ao fondo nestes negocios fraudulentos e delictivos, non se vexa salpicada polo escándalo e poida librase dos tribunais. Magoa que a realidade sexa teimuda e haxa cousas que non vai ser doado agochar. Tanto que a mesma Coroa tivo que pasar polo mal trago de recoñecer que os negocios perigosos de Urdangarín xa eran coñecidos en Zarzuela desde había varios anos. Agora ben, calquera observador non apaixonado debería decatarse (se é que non esta adormecido por tanta mensaxe de distracción) que tal sorprendente e cómplice afirmación, nin escandalizou a ninguén, nin provocou debates de altura nos medios de comunicación de referencia. Poren, si que semella necesario escandalizarse e si que compre denunciar ata o aburrimento e de xeito machacón, a desfachatez e a impunidade propia do Antigo Réxime coa que o Rei Borbón e os que o secundan están tratando este asunto. Por iso, non hai que calarse, por iso hai que sinalar que si esto é así, que si en Zarzuela eran coñecedores de tal desaguisado, Juan Carlos Borbon tería dado, unha vez máis, outra volta de torca nas súas xa ancestrais practicas de mentirán patolóxico e desvergonzado infractor compulsivo das leis. Fagamos un pouco de historia.

En 1969 un Juan Carlos Borbón de trinta e un anos xuraba nas Cortes franquistas, diante dos evanxelios e do ditador que estaba sentado ao seu carón ”lealdade a súa Excelencia o Xefe do Estado e fidelidade aos Principios do Movemento Nacional e demais leis fundamenteis do reino”, recoñecendo nas súas propias palabras, “a lexitimidade política xurdida o 18 de xullo de 1936” e , xa que logo, unha lexitimidade como futuro monarca asentada no golpe de estado do 36 e en varias décadas de ditadura. Seis anos máis tarde e con Franco aínda quente no seu cadaleito, Juan Carlos volvía a xurar “ por Deus e os santos evanxelios cumprir e facer cumprir as leis fundamantais do Reino e gardar lealdade aos principios que informan o Movemento Nacional”. A aquel xuramento engadíalle sen pestañear que “unha figura excepcional entra na Historia. O nome de Francisco Franco será xa unha referencia no acontecer español e un fito ao que será imposible deixar de referirse para entender a clave da nosa vida política contemporánea”. Tres anos despois, promulgábase a Constitución de 1978. Daquela os xuristas da vila e corte e algúns prominentes actores da chamada “transición” recomendaríanlle ao o Rei que non cometera a torpeza de xurala porque, de ser así, cometería un delito de perxurio, cualificativo e condición que na practica ninguén lle pode xa discutir.

Agora o Borbón afirma e recoñece sen pudor algún que xa era coñecedor dos negocios fraudulentos do seu xenro tres anos antes de que o xuíz instructor e os medios sacaran á luz pública o escándalo . De ser así, e non hai razón para contradicir a tan egrexio personaxe, nos atopariamos con que ademais de perxuro, Juan Carlos sería encubridor dun delito a sabendas da súa existencia. Certamente Juan Carlos é I de España, pero podería ser tamén un perxuro e un encubridor.

Pero, aínda hai máis. Logo de escoitarlle dicir no discurso de Nadal, que a “lei é igual para todos”, e sabendo, como sabemos, que o artigo 56.3 da Constitución di textualmente que “ a persoa do Rei é inviolable e non esta suxeita a responsabilidade”, deberiamos – e non ao noso pesar – engadirlle aos xa posibles e acreditados títulos de perxuro e encubridor que Juan Carlos Borbón tería gañado a pulso, os non menos edificantes de cínico e mentirán.

 * Presidente da Asemblea Republicana de Vigo

Eduardo Muriel

Rebelión

Chegou o día. Logo de máis de 30 anos de democracia, no medio dunha crise económica asfixiante e dun escándalo de corrupción familiar, o Rei decidiu finalmente facer públicas as súas contas. O soldo do monarca, segundo o desglose presentado pola propia Casa Real, ascende aos 292.752 euros brutos. Decepcionado? Pode, pero fagamos unhas cantas consideracións.

1- Soldo extra. A Casa Real recibe do Estado, todos os anos, uns 8,43 millóns de diñeiro público por vía directa. Esa cantidade, tal e como establece a Constitución (art. 65.1), distribuea o  Rei “libremente” para o “sostemento da súa familia e Casa”. É dicir, mentres que todos os españois investimos o noso soldo na nosa vivenda (aluguer, hipoteca..), mantemento da nosa familia, etc., o Rei xa o ten cuberto co resto deses 8 millóns que recibe. É dicir, o soldo que se asigna el mesmo é enganoso. É, en realidade, a parte do soldo que adica a gastar no que lle apetece, non no que necesita.

2- Gastos cubertos. Sexa como sexa, a cantidade total que recibiu toda a Familia Real para usos persoais en 2011 é de 814.128 euros. O resto da partida distribúese entre gastos de persoal (47,89%), gastos correntes (38,83%), fondo de continxencia (2,44%) e investimentos (1,19%). Eses son os gastos que o resto de españois tamén incluímos no noso soldo.

3- Comparacións odiosas. Aínda que tomemos por válidos eses 292.752 euros brutos que cobra o Rei, non esquezamos que o soldo medio dun asalariado  -é dicir, uns 18 millóns de españois -  é de 19.113 euros. E dese soldo, a pagar hipoteca, material escolar para os nenos, comida, etc. Nada que ver.

4- Orzamentos ocultos. Ademais, tal e como explica o meu compañeiro de redacción, Juanma Romeu, a isto hai que sumar “as partidas que o Goberno reserva para Juan Carlos e a súa familia  -viaxes oficiais, recepcións, salarios do persoal da Zarzuela- e para a conservación dos palacios e xardíns, e que figuran noutras partidas dos Orzamentos. Escondidas, pero aí están. Iso faría un total de 59,28 millóns. Aínda habería que engadir os gastos de seguridade, de coches e choferes, ou da Garda Real. Estes custos asúmeos os ministerios do Interior, de Defensa e de Facenda, pero o importe mantense en segredo.”

5- Patrimonio real. E, para terminar, outro dato: segundo publicou fai uns anos a revista británica EuroBusiness, Juan Carlos I posúe un patrimonio estimado de 1.790 millóns de euros. Aí é nada. A Casa Real respondeu que a “disparatada cifra” calculárona entendendo que “os bens públicos do Patrimonio Nacional, do Estado español, son propiedade da súa Maxestade o Rei, o cal é evidentemente inexacto”. É dicir, non é falso, é inexacto.

Blog do autor: http://queparenlasrotativas.wordpress.com/2011/12/28/os-orzamentos-de-a-casa-real-version-estendida/

Nota da Aemblea Republicana de V igo

 Do quer dí o artigo desprendese :

 1.- Que a Casa Real española non é a que menos presuposto ten das monarquias

      europeas. Os seus gastos són de caseque 60 millóns de euros.

 2.- Non parece posible que con este presuposto se podan acadar os 1790 millón de euros

     que a revista Forbes – o Ghota dos millonarios -  sinala como fortuna persoal de Juan

     Carlos Borbón. O non gastou un peso nestas máis de tres decadas ou o diñeiro 

     apareceulle por outras inconfesables vias