PAREMOS A AGRESIÓN XENOCIDA CONTRA O POBO PALESTINO

CartazManiVigo

1 A falsa vítima e o auténtico verdugo.

Israel asegura que o atacan. Asistimos ao terceiro bombardeo aéreo masivo contra a terra palestina de Gaza, e o governo sionista dálle nome de acción defensiva, coma os anteriores. Lembremos: Chumbo Fundido, ou a confusión e o caos para a Resistencia Palestina en 2008, con 1.800 mortos; Alicerce Defensivo, en 2012, con 170 mortos e 1.300 feridos e a actual Gávea de Protección que xa contabiliza preto de trescentos mortos e incontábeis feridos. A información do Estado de Israel sobre baixas e danos propios non está nunca contrastada; coa excepción de Estados Unidos e Israel, ningún Estado membro da ONU pon en dúbida os feitos do xenocidio palestino.

2 A verdade sobre Gaza.

Falar de Gaza é falar dunha franxa de terreo de 40 km de longo por 15 km de ancho e de pouco máis de 350 kilometros cadrados de extensión onde viven un 1.7 millóns de palestinos dos que 1.2 millóns foron expulsados das súas terras (o que agora é o sul do estado de Israel). Lembremos que en 1947 cando a resolución 181 da ONU daba saída á partición de Palestina, só o 5.6% das terras eran propiedade da poboación xudia. Hoxe posúen o 80% da superficie total.

Pero no escenario actual hai un elemento que non debemos deixar pasar desapercibido. A razón desta última demostración de barbarie hai que buscala, non na morte, aínda non aclarada, de tres xoves estudantes que, non o esquezamos, eran colonos nunhas terras roubadas aos palestinos. O obxectivo central desta nova agresión militar é o de romper o acordo de unidade nacional contra a ocupación que acaban de asinar Fatha e Hamás. E iso no é algo que o goberno israelí esté disposto a tolerar. Hamás nunca foi nin a causa nin o obxetivo. Precisamente para acabar con este acordo están bombardeando Gaza. O sistema de información obediente insiste en que o Estado de Israel colonizador de Palestina é a vítima e os habitantes de Gaza palestinos, resistentes da colonización, agresores. A rede televisiva norteamericana ABC aprópiase de imaxes de nenos e mulleres palestinos feridos e mortos, para alimentar a saga dos israelís sitiados. A realidade de Gaza desmente heroicamente esta mentira: Gaza está illada e bloqueada por terra, mar e aire; carece de armamento pesado, non ten armas de aviación, o seu sistema de comunicación e de enerxía básica está intervido polos sitiadores e non deixa de ser asexada a cotío por un satélite norteamericano cedido ao Estado de Israel. O Estado de Israel é o 6º exportador de armas do mundo, fabricadas con licencias dos Estados Unidos e do Reino Unido e o primeiro importador de armas fabricadas nos Estados Unidos. O aparato militar–industrial estadounidense, contra o que xa alertara o propio presidente norteamericano Eisenhower, experimenta sistemas de alarma e destrución millonarios sobre o povo de Gaza sitiado pola fame.

3 Delictos de lesa humanidade.

Tanto a Lei internacional coma o acervo universal de Xustiza, sancionan os delictos cometidos polo Estado de Israel contra o Povo Palestino: a política de colonización, ocupación de terras e expulsión do povo orixinario; a tortura diaria e asasinato do povo que resiste a ocupación; a cadea sen proceso e sen opción de defensa, tanto de adultos como de menores; o roubo, depredación e contaminación de recursos básicos; o illamento de unidades de povoación; a criminal intervención do dereito de desprazamento dentro de Palestina, roubado dia a dia e hora a hora polos blocaos armados do Estado de Israel; a construción dun muro de sitio sobre Palestina. O cerco contra Palestina limita os recursos fundamentais de saúde, alimentación, comunicación e cultura. A inxerencia do Estado de Israel sobre Palestina é obxecto de condena en todas as súas manifestación pola Asemblea das Nacións Unidas.

4 Castigo colectivo.

O Estado de Israel tortura, somete a terrorismo e mata ao Povo de Palestina por resistir a colonización. O Estado de Israel arrógase o dereito de aplicar un castigo colectivo sobre Palestina, un abuso inhumano condenado no mesmo libro do que os sionistan aseguran tomar a lexitimidade da súa violencia. A ONU vén de denunciar que 3 de cada 4 vítimas do novo ataque israelí a Gaza son civis, na súa maioría mulleres e nenos.

5. Galiza con Palestina

Os galegos e galegas reclamamos que os respònsabeis desta nova agresión sexan levados ante os tribunais internacionais e xulgados por delito de xenocidio, que a Unión Europea e o Estado español esixan a Israel o cese inmediato desta agresión e que se cumpran os incontabeis acordos de Nacions Unidas que, entre outros, implican o abandono dos territorios ocupados polo estado de Israel .

E por iso, polo que Galiza, pobo de exilio e de loita secular pola defensa da súa terra e e da súa cultura; Galiza, que acolleu sempre de brazos abertos aos palestinos desterrados e resolveu ser solidario no combate contra a colonización de Palestina, quere berrar , aquí e agora, nun clamor colectivo e unánime

CONVOCAN

Anova, Asemblea Republicana de Vigo, Asociacion de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil, Asociación Galego–Bolivariana Hugo Chávez, BDS-Galiza, BNG,CC.OO,CIG, C.U.T, Equo,Espazo Ecosocialista, EU, Galiza Nova, Marcha Mundial das Mulleres, Mar de Lumes., PCG, PCPG, STOP Deshaucios, UGT.

PAREMOS A AGRESIÓN XENOCIDA CONTRA O POBO PALESTINO¡¡

APOIEMOS A RESISTENCIA PALESTINA CONTRA A OCUPACION¡¡

POLA RESISTENCIA AINTIIMPERIALISTA INTERNACIONAL¡¡

PALESTINA VENCERA¡¡

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

República Imperfecta ou Monarquía Babaneira.

JAVIER VALENZUELA

Unha diferenza entre unha república imperfecta e unha monarquía bananeira?

Francia: Deteñen a Nicolas Sarkozy, exjefe de Estado, e trasladanno a unha comisaría para ser interrogado polos seus presuntos intentos de obstruir a acción da Xustiza. Xa estaba sendo investigado por varios casos de corrupción e financiamento ilegal (o affaire Bettencour entre eles)

España: o Goberno impón a aprobación a toda velocidade, cal se fose o problema nacional máis urxente, do estatuto de aforado para Juan Carlos de Borbón, exjefe de Estado. Entre as accións xudiciais que podería ter que afrontar figuran, ao parecer, asuntos de paternidade. O seu sucesor, Felipe VI, herda a condición de inviolable xudicialmente.

Outra diferenza?

Sarkozy foi elixido por unha maioría dos votantes franceses en 2007; cinco anos despois, unha nova maioría negoulle nas urnas un segundo mandato.

Juan Carlos foi designado como o seu sucesor na xefatura do Estado polo xeneral Franco. Na súa suposta ratificación, a través do voto da Constitución de 1978, non participaron máis do 70% dos españois que viven hoxe en día. Uns porque non naceran; outros porque non tiñan idade para expresarse nas urnas; bastantes porque, aínda podendo facelo, abstivéronse ou votaron negativamente. Felipe VI herdou o seu trono tan só por ser o seu primeiro fillo varón.

Hai repúblicas presidencialistas onde son os cidadans os que elixen directamente ao xefe do Estado(Francia e Estados Unidos). Noutras (Alemania e Italia), é o Parlamento o que elixe ao xefe de Estado e este non detenta o principal poder executivo, que recae no xefe de Goberno. Pero nun e outro caso, o seu cargo non é vitalicio e a súa lexitimidad procede da soberanía popular expresada periódicamente nas urnas.

Escoitáronse moitas sandeces nos debates suscitados pola abdicación de Juan Carlos e a entronización de Felipe VI. Un recurso usado ad nauseam polos propagandistas do inmovilismo foi formular esta pregunta: prefire vostede a república norcoreana á monarquía sueca? A demagoxia é de sal groso: Corea do Norte ten de república o que servidor de estrela da NBA: nada. É unha tiranía que, de ser comparable con algo, o sería cun reino: a xefatura do Estado vana herdando os fillos da familia Kim. Como en Siria.

Pretender descualificar a república porque haxa tiranías que leven ese nome é tan estúpido como pretender descualificar a democracia porque a Alemania do Leste da época da Guerra Fría chamásese “democrática” (RDA). Ou porque Franco usase o de “democracia orgánica”. Sexamos serios: os Estados non son como se chaman senón como son. Nin Corea do Norte nin Siria son repúblicas, nin a RDA nin o réxime de Franco eran democracias.

Cando falamos de república todos sabemos ao que nos referimos, incluídos os que empregan trucos de trileiro como o da monarquía sueca ou a república norcoreana. A idea contemporánea de república herda o mellor do ideal democrático grecorromano, nace no Século das Luces e ten a súa primeira concreción en Estados Unidos e Francia. Aspira a que os individuos sexan considerados cidadáns con dereitos inalienables e a que as súas relacións se fundamenten nos principios de liberdade e igualdade. Os gobernantes deben ser elixidos por mandatos temporais e deben exercer poderes limitados e controlados.

Non hai república perfecta: nada humano o é. Non o son nin tan sequera as fundacionais: a estadounidense e a francesa. A república é unha dirección, non unha parada onde quedarse para sempre. E a súa constitución non é un Corán intocable.

Unha república merece ese nome porque acepta que é perfectible. A estadounidense corrixiuse a si mesma ao abolir a escravitude; a francesa, que xa ten cinco edicións, segue corrixíndose a si mesma ao deter a Sarkozy.

Pode haber países bastante democráticos cun monarca á fronte, por suposto. O problema da España actual, señores trileiros, é que non é Suecia. Non só no obvio, o socioeconómico, tamén no político e institucional. Por dicilo como os redactores da Declaración de Independencia estadounidense, hai un par de verdades que se fixeron evidentes. Unha, que a democracia xurdida da Transición, xa de seu moi mellorable, se ha ir convertendo nun réxime inxusto, corrupto e semiautoritario. Outra, que a monarquía, que poida que nalgún momento solucionase algunhas leas, se ha ir convertendo nun quebradero de cabeza en si mesma.

A Felipe VI,e ao sistema cuxa cabecera formal herdou, fíxolle un fraco servizo a actitude dos seus partidarios nas últimas semanas. A súa propaganda foi tan unánime que recordou a Corea do Norte. O seu ton foi tan cortesán que terminou por empalagar. A súa represión da disidencia tan obscena que escandalizou.

A substitución na Coroa non está conseguindo o que pretendía. Cada día vense máis bandeiras republicanas nas rúas de España. Calla a idea de que, dado que o sistema actual négase a reformarse a fondo, vai ser necesario cambialo.

Aí é onde os trileiros sacan o seu último truco: prefire vostede unha monarquía con Felipe VI ou unha república con Aznar de presidente? Bo, para empezar, quen di que unha III República Española concederíalle poderes ilimitados ao seu presidente? (Podería ser presidencialista ou parlamentaria e, en calquera caso, tería que garantir o equilibrio de poderes moito máis que o sistema actual.)

Precisamente, o bo que tería unha nova fórmula republicana é que podería tentar solucionar co seu nacemento algúnha das leas que temos, incluído a territorial. E, logo, servidor teno claro: Aznar só sería presidente da república si fose elixido. E o sería por un tempo limitado: a cidadanía podería terminar botándoo a patadas expresadas libre e pacíficamente nas urnas.

Como os franceses fixeron con Sarkozy, ao que primeiro sacaron do Elíseo e agora ata detiveron.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

A Abdicación do Rei

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Detención de Jorge Verstrynge

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

UN “ PRESTIGE “ NAS ENTRAÑAS DO POBO. BORBÓNS NUNCA MÁIS !!!

cartaz def rep-1O vindeiro 19 de xuño nomearán a Felipe de Borbón xefe do estado a título de Rei. O seu único mérito será o de ser fillo do seu pai, tal como o do seu pai fora o de ter sido nomeado polo ditador.

Compre preguntarse, de onde provén a lexitimidade que queren darlle a Felipe Borbón? . Xa o dixemos. Provén dun golpe de estado e dunha guerra xenocida. De onde a súa presunta preparación? De que e quen o examinou?. Falar da súa preparación é un insulto á intelixencia do pobo, unha ofensa aos milleiros de estudantes que se examinan da selectividade, que preparan doutoramentos ou que opositan á administración do estado. Un insulto aos traballadores e traballadoras que se examinan acotío nos seus lugares de traballo e nas empresas para poder subsistir, unha ofensa aos labregos ou aos mineiros que se enfrontan ao tribunal da terra, aos mariñeiros, aos xubilados, aos pensionistas, aos traballadores do metal, as mariscadoras ou redeiras que se preparan a cachón día tras día para poder seguir aprobando o exame da vida e da supervivencia nun mundo de explotación e abusos sen fin.

Abofé que Felipe Borbón aprobará o exame do tribunal dos especuladores e dos banqueiros delincuentes, da troica e do FMI, da OTAN e da Unión Europea, de Walt Street e das empresas do IBEX, das monarquías absolutas do Golfo Pérsico e do Pentágono. Será, con seguridade, saudado por eles e os seus cómplices aquí….. Pero , como os seus antepasados e o seu pai, será suspendido polo tribunal do pobo . Non esquezamos que cada vez que o pobo puido elixir sempre elixiu REPÚBLICA. Primeiro en 1873, cando Sabela II tivo que fuxir a fume de carozo dun lugar onde ninguén a quería. E logo en 1931, cando Alfonso XIII, colaborador e cómplice coa ditadura de Primo de Rivera marchou cara ao exilio logo dunhas eleccións municipais. Tamén nós imos ter unhas eleccións municipais dentro de menos dun ano…………non o esquezamos.

O día 19 de xuño, data prevista para a proclamación como rei deste novo Borbón, vai chegar un novo Prestige ás rúas de Vigo e as rúas de Galicia toda. Un novo Prestige que enchera de chapapote as entrañas do pobo para emporcar os seus ancellos de participación democrática e o seu dereito a poder decidir sobre a “res publica”.

Pero tal como fixemos hai dez anos, seremos nós, os que nos mobilizaremos en masa para arrincar este novo e noxento chapapote que nos ameaza derrotando así a pantasma podrecida desta nova restauración monárquica que pretende impor o bloque dominante para que nada cambie e para que todo sega igual, para seguir mantendo unha constitución que manterá a inviolabilidade xurídica do rei, os privilexios da Igrexa Católica, o papel de control do aparato militar e na que persistira unha configuración territorial do estado que non respete o carácter plurinacional e plurilinguistico do mesmo e onde se impida o dereito a decidir das nacións sen estado como é o caso de Galicia.

E temos que impedir todo este entramado, temos que dicir non a este engano, temos que saír as rúas para republicanizar as loitas e os conflitos sociais e para encher o corpo das nosas cidades de motivos antimonárquicos, para dicirlles, nun berro alto e claro, que a democracia é o exercicio da soberanía popular e que a soberanía popular non se negocia as nosas costas.

Por todo isto A Asemblea Republicana de Vigo convoca a todos os vigueses e viguesas e tamén á veciñanza da bisbarra para que se manifesten polas rúas da cidade para berrar

¡¡¡FORA OS BORRÓNS¡¡¡

¡¡¡NON A MONARQUÍA¡¡¡

¡¡¡POLA REPÚBLICA¡¡¡

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

A POLA III REPÚBLICA, PERO QUE REPÚBLICA?

A POLA  III REPÚBLICA, PERO QUE REPÚBLICA?
Por Marat
Eramos moitas as persoas que estabamos na Porta do Sol onte ás 8 da tarde. Como en Madrid, noutros moitos lugares de España, e non só de España, senón tamén doutros países con emigrantes españois, os concentrados reclamabamos unha III República, moito máis alá do Referendo que a faga posible, que conectase coa lexitimidad política da II. Si algo me pareceu relevante, por enriba das bandeiras tricolores, os gritos de consignas e o numeroso xentío. foi a súa grande diversidade humana. Persoas novas, maiores, de mediana idade, homes e mulleres. Unha representación do que é a poboación española estaba onte luns alí, sabendo porqué estaba e o que quería.
Malia que na Porta do Sol eramos moitos (20.000 segundo a policía, que sempre rebaixa as cifras) a miña memoria das fotografías en branco e negro da concentración na mesma praza que trouxo a II República dime que entón eran moitos máis os españois que a enchían xunto ás riadas humanas das rúas adxacentes que onte non ían moito máis alá de Sol.
O desexo de República medrou moito en España nos últimos anos, máis por erros da Monarquía que por acertos das forzas republicanas ou pola revisión da transición da ditadura á reforma dunha democracia menor de idade, por moito que a demanda desa revisión estendeuse por importantes sectores da poboación, aínda que estes sexan máis ben os máis concienciados políticamente e algúns outros máis críticos e instruídos.

É lóxico que así sexa. Un cambio político só se produce cando o réxime que vai ser substituído está esgotado. Dicía Hegel que “a coruxa de Minerva só levanta o voo á noitiña”. A miña pregunta é si xa caeu a noite sobre a Monarquía española ou aínda ten folgos e dispón de forzas -non políticas, senón as que de verdade deciden, o poder escuro de quen moven os títeres tralas bambalinas do noso pequeno teatrillo de rúa- Ou dito doutro xeito, si a vontade do soberano, a cidadanía, porque nun asunto como este si que a palabra  tene pleno sentido e non é só cousa dos seus representantes, aínda que estes deban xogar unha partida que algúns deles non quixesen xogar, ten a forza suficiente para impoñer a voz da rúa sobre o réxime de partidos da neorestauración instaurada na transición.
En calquera caso, a función debe chegar ata o final. As forzas republicanas e a cidadanía máis consciente da necesidade de dar unha saída ao esgotamento do modelo político instaurado na transición deben presionar ata facer caer a Monarquía ou lograr a convocatoria dun Referendo sobre o sistema de xefatura de Estado.
Os acontecementos van producirse a unha velocidade sideral na que difícilmente poderán medirse os pasos dados e calcular previamente os seus efectos, polo menos por parte das forzas do cambio. Serán dous ou, como máximo, tres semanas vertixinosas con labirintos e trampas nos que grande parte da poboación podería marearse e perderse, si a conexión dos partidos e organizacións republicanas con esta non é suficientemente estreita e diaria.
A posibilidade de que o proceso republicano entre en frenada  é enorme. De entrada, os partidarios da III República non elixiron nin o momento, nin o escenario, nin o calendario. Foi a propia Casa Real e, sen dúbida, os poderes fácticos (empresariais, militares, da comunicación,…)que desbordan o estreito espazo do político conformado polo PP e o PSOE fundamentalmente, os que marcaron o campo de xogo e os tempos cando menos esperábase.
Doutra banda, unha hipotética III República debe dar resposta ás aspiracións de soberanía de pobos de España que non se senten ben integrados na mesma ou que se afastan xa dela porque non se recoñecen no nós español. Só unha III República que recoñecese esta realidade e o dereito de autodeterminación dos pobos que conforman o Estado español podería dar satisfacción a eses desexos. Difícil brete para un novo Estado español no que son moitos os que deixarían de prestarlle o seu apoio si iso conlevara a posibilidade de secesión de boa parte dos territorios que hoxe aínda conforman ese complicadísimo compendio que hoxe chamamos España. Pero non hai outra que asumir esta realidade porque ela imponse queirámolo o resto ou non. Volver tecer complicidades onde antes outros gobernos romperon pontes non é sinxelo pero debe intentarse a partir da procura do consentimento de todas as partes.
Nese sentido as declaracións de onte de President da Generalitat, señor Mas e da portavoz de ERC, Anna Simo, sobre que a abdicación do Rei abre a posibilidade dunha nova forma de Estado en España, non lles concierne porque eles están nun proceso soberanista xa sen España é mear fore do tiesto   e non entender que si un amigo non catalán necesita os desexos de independencia en Cataluña é precisamente aos republicanos españois. Moito máis cauto mostrouse o Lehendakari Urkullu, aludindo á posibilidade de que a abdicación abrise paso a atender desde o Estado español unhas reclamaciones do pobo vasco que non foron escoitadas ata agora. Parece que fai algún tempo o seny catalán emigró a outras terras.
Pero as forzas conservadoras, como o capitalismo, nunca puxeron todos os ovos no mesmo saco. Iso, en bolsa, chámase diversificación do risco. As teorías da reprodución das élites, refírome fundamentalmente ás económicas, que son as que de verdade deciden, non deixan de lado este feito nin a súa capacidade de tramar redes sociais -as do mundo real- cunha ampla diversidad de intereses que lles permitan dispoñer de suficientes cartas en xogo e alternativas, de modo que o seu poder sempre continúe intacto baixo calquera goberno ou forma de Estado. Non sempre o logran pero levan unha máis que evidente vantaxe sobre as forzas progresistas ou as esquerdas que, hoxe máis que nunca, cando as ven vir xa é demasiado tarde.
É rechamante que un personaxe como o defenestrado Pedro J. Ramírez sexa, malia a súa  babeante práctica do besamanos á Monarquía, un republicano confeso. Non é o único. O xa fóra de xogo, por asuntos dunha bioloxía que só lle permite mirar desde a retaguardia como o cascarrabias liberal que é, Antonio García-Trevijano, sempre foi un republicano “avant a lettre”. Republicano ao seu modo porque a súa única democracia é unha antipartidos na que el mesmo actuase como gran monarca sen coroa da mesma. Iso non lle impediu unha amizade co señor Anguita que nunca lle fixo noxos a colaborar con calquera tipo da ideoloxía que sexa que lle dea un pouco de xabrón e de alabe as súas virtudes republicanas e o seu liderado moral. As últimas simpatías deste autoproclamado referente cara a outro novo referente “ex nihilo” moito máis novo, que lle deixou xa para tomar sopitas, avalan o que digo.
Onte mesmo, o dereitista ex director do único periódico netamente monárquico, o ABC, co permiso do pelotillero aúlico Marhuenda, pronunciouse a favor dun referendo monarquía-república. Refírome a Luís María Ansón.
Saben que si non é hoxe será mañá pero que a República volverá a España levantada por un movemento popular que vexa nela algo máis prometéico que unha mera forma de Estado. E é a iso ao que temen. E como o temen, adiántanse aos acontecementos e colocan peóns en todos lados. Porque como chamarían vostedes á elevación á categoría de descubrimento do século dunha forza política que non existía fai 4 meses e que foi levada en volandas ata o Parlamente de Estrasburgo? A profecía autocumprida de converter en fenómeno mediático a un partido e a alguén que non o son, mediante a mención do nome dese partido e a aparición do seu Mesías cada día trescentas veces e ata na sopa, e de continuar elevándoo tralas eleccións europeas ao estrellato mundial, tal cal si gañase as europeas, anuncia claramente unha operación recambio a toda velocidade por parte das élites do poder económico, que sempre son as que están tralo mediático. Nin Felipe González e o PSOE foron encumbrados tan rápida, tenaz e descaradamente.
É así que, si a dereita republicana vende a monarquía como unha forma de loita contra a corrupción, a “esquerda que non é de esquerdas nin de dereitas”, nada no tubo de ensaio do laboratorio político empéñase en vendernos unha República na que o decisivo para loitar por ela é a soberanía e a democracia, coma se por ser República tivese que ser necesariamente máis democrática, fóra do feito importante pero insuficiente, de que o cargo de Presidente da República non é hereditario.
Non é estrano este tipo de discurso cando ao partido preexistente ao actual Podemos, Esquerda Anticapitalista, o tema da República importáballe moi pouco fai apenas 4 anos. E seino de fonte tan directa como eu mesmo. Aquí ninguén me engana nin elixín mal a fonte a través dun enlace de Internet equívoco.
Para o devandito partido a República, salvo entre algúns dos seus mozos, que chegaran á militancia política nun ambiente social crecientemente republicano, era o recordo da II, co sempiterno discurso sobre o POUM e a súa revolución na guerra fronte ao malvado estalinismo dunha República burguesa, que o foi pero en cuxo enunciado a palabra traballadores estaba moi presente, o mesmo que na acción política do goberno da Fronte Popular, quizá tamén grazas á propia guerra.
Si se buscase  unha III República, como unha institución aparentemente neutra, conciliadora de todos os intereses, por enriba da defensa primordial da gran maioría da poboación (que é de clase traballadora) e por enriba do control social da economía, esta terá moi pouco interese para moitos de quen somos e sentímonos republicanos.
Si o vento que lle da pulo as velas cara a esta III República, que está por ver si lograremos, nace de novo de pacto entre os sectores de poder económico que viñeron sostendo á Monarquía e os novos produtos políticos emerxentes, máis unha parte dos que levan anos defendendo esta forma de Estado alternativa, nacerá morta porque non representará á maioría senón á  oligarquías económicas que están detrás dos partidos que, nun momento ou outro, son peóns do capital. Non será, en definitiva, máis que unha segunda transición pactada e desa ración xa comemos no pasado bastante.

Négome a aceptar ese chantaxe, pretendidamente unitarista, que busca silenciar, como fai tres anos comezou a facelo, todo discurso que non vai polo centro da corrente maioritaria, que previamente foi deseñada para selo. Iso de chamar divisionistas aos quen non seguen ao abanderado, que diría George Brassens, paréceme directamente fascista.
III República si pero república de traballadores de España

 

Publicado en Artigos | Deixa un comentario