Asemblea Republicana de Vigo

ACTA DEL ENCUENTRO ESTATAL REPUBLICANO

Madrid 21 de enero de 2012

LUGAR: se celebra en el Club de Amigos de la UNESCO de Madrid (CAUM), en la Plaza Tirso de Molina, 10

ASISTENTES: . La AsembleaRepublicana de Vigo, Asociación Granadina Verdad Justicia y Reparación, Asociación Manuel Azaña de Madrid, Asociación Madrileña de Ateos y libres Pensadores, Ateneo Republicano de la Alpujararra, Ateneo Republicano de Leganes, Ciudadanos por la República, Ciudadanos por la Republica de Cuenca, Asociación Republicana de Villaverde, Fundación de Investigaciones Marxistas, Forum Republica Morvedre, Gane la Tercera, Associació Joan Peset i Aleixandre del País Valenciá, Izquierda Republicana, Izquierda Unida, Movimiento por la Tercera Republica de Aragón, Ateneo Republicano San Sebastián de los Reyes, Partido Comunista de España, Plataforma 14 de Abril de Valencia, Republícanos por Almoradí, Unidad Cívica por la Republica Federal, Unidad Cívica por la Republica de Navarra, Unión Republicana, Foro de la Memoria de Segovia, Plataforma Republicana de Tenerife, Asociación de Tarrasa por la Tercera Republica, UCR Murcia, UJCE, Granada por la Republica, PSUC-Viu.

MESA del Encuentro Republicano: La conformaron Gloria Aguilar (PCE), Fran Pérez (Izquierda Republicana), Armando López Salinas (Unidad Cívica por la República- Federal), y Gabriel González (Ciudadanos por la República)

Desde las 10,30 horas se va recibiendo a los asistentes, se les entrega el llamamiento republicano y una acreditación.

OBJETIVO DEL ENCUENTRO REPUBLICANO

 A las 11,30 comienza el Encuentro Republicano, tras una presentación a cargo de Gloria Aguilar, y un saludo de Fran Pérez, desde la Mesa, que adopta un papel moderador.  Intervienen también, a lo largo del debate, Armando López Salinas y Gabriel González

Se explica que el objetivo del Encuentro no es otro que ir aglutinando y articular al movimiento republicano plural y diverso que viene trabajando en el conjunto del estado español, y recoger propuestas e ideas de trabajo para realizar a lo largo del año.

Portavoces de las distintas asociaciones presentes en distintos territorios del estado, realizan distintas intervenciones explicando brevemente sus actividades durante el año y realizando propuestas de posible trabajo en común.

PROPUESTAS PLANTEADAS:

1.- Promover manifestaciones y actos públicos republicanos con motivo del 14 de Abril de 2012 en todas las capitales de provincia y en todas las localidades del estado español donde haya condiciones para ello. Ir implicando en cada sitio a más organizaciones en la convocatoria del 14 de Abril (fuerzas antineoliberales, 15-M, movimientos sociales, asociaciones ciudadanas, sindicatos, etc).

Organización de otras actividades: cenas republicanas, exposiciones, ciclos de cine, etc

 2.- Promoción en nuestras localidades de nombres de Plazas de la República, que en algunos sitios ya se están logrando. Explicar las propuestas a los grupos municipales, realizar campañas de concienciación ciudadana, recoger firmas de asociaciones para apoyar esta propuesta ante el Ayuntamiento, etc. También reivindicar la memoria republicana aprobando calles para políticos republicanos, colocar placas en cementerios, actos de homenaje a víctimas del franquismo, etc. También realizar campañas para la retirada de los símbolos y nombres de calles franquistas, tema que muchas asociaciones ya están trabajando.

 3.- Los presentes se declaran partidarios de una República Federal, Solidaria y Laica, pero plantean que no debe excluirse el trabajo futuro junto a otras organizaciones republicanas, aunque sean nacionalistas.

3.- Los presentes se declaran partidarios de una República Federal, Solidaria y Laica  y que al ser  conscientes  de que la formación social-histórica que llamamos Estado Español se corresponde con la de un estado plurinacional y plurilingüistico, afirman la necesidad de ser especialmente respetuosos con las identidades nacionales (lingüísticas, sociales y culturales) de los distintos pueblos que lo integran.

4.- Durante el 2012, promocionar ‘conciencia y ciudadanía republicana’, sin esta base no estaremos preparados para la llegada de la República. Promoción de Ateneos Republicanos, charlas, seminarios, actos políticos republicanos, de memoria histórica, de debate sobre educación y sanidad pública, laicismo, privilegios de la iglesia, estado federal, etc

 5.-Organizar unas Jornadas Estatales “POR UN PROCESO CONSTITUYENTE” abiertas en las que participen Partidos Políticos, Sindicatos, Movimientos Sociales y gentes de la Cultura y de la Universidad, se propone que se realicen en Navarra, para el debate y posterior redacción de un programa de acción política que trace una estrategia y una hoja de ruta para ir dando pasos hacia ese proceso constituyente. Se entrega a la mesa por parte de la UCN-R propuesta de un documento con las bases políticas y organizativas de dicho encuentro.

  6.- En las movilizaciones anti-crisis, contra los recortes, del 15-M, del tipo que sean: con la bandera tricolor. Implicación del movimiento republicano en su lucha junto a los trabajadores y los sectores populares perjudicados por la crisis, y los recortes y medidas neoliberales del gobierno, etc. La República que venga no puede ni debe ser una República de derechas.

 7.- La lucha contra corrupción y la crisis económica son dos motivos de preocupación y acción para los republicanos, que planteamos por ello la necesidad de una república como alternativa más democrática a un sistema capitalista, superador de este sistema bipartidista y bancario, mostrando nuestro convencimiento de que no habrá una salida justa a la crisis dentro de la monarquía y del sistema capitalista actual.

 8.- Continuar la lucha contra la impunidad de los crímenes del franquismo: por los derechos humanos, exigiendo justicia a las víctimas del franquismo. Muchas asociaciones ya están trabajando este tema en sus territorios.

 9.- Promover charlas, Movilizaciones o actos de protesta contra Urdangarín con lemas del tipo: »La corrupción ha llegado a la Casa Real», «Devuelve el dinero sustraído, Urdangarín», etc. Particularmente, y en el corto plazo, ver que puede hacerse en Palma de Mallorca, cuando testifique Iñaki Urdangarín.

 10.- Emitir un comunicado informando de la celebración del Encuentro Republicano, exigiendo a Urdangarín la devolución del dinero obtenido ilegalmente de administraciones públicas. 

 11.- Estudiar una posible personación como acusación popular en el Caso Urdangarín.

 12.- Realizar movilizaciones, si se diera un contexto -que está próximo- en el marco de la sucesión dinástica. Está en marcha campaña monárquica para la abdicación del jefe del estado en el heredero de la Corona. Campaña en contra la sucesión y por la III República ya.

  JUNTA REPUBLICANA

  A las 13,30 horas, y por unanimidad de todas las asociaciones presentes se decidió el nombramiento de una Junta Republicana de carácter estatal, para establecer las tareas de coordinación del movimiento republicano español, compuesta por las siguientes organizaciones: Red de Municipios por la III República, Unidad Cívica por la República Federal (UCR), Partido Comunista de España (PCE), Izquierda Republicana (IR), Ciudadanos por la República, Gane la III, MP3 (Movimiento por la III) de Aragón, y la Fundación de Investigaciones Marxistas. Unidad Cívica Navarra por la República.

 Elegida la Junta Republicana, se dio termino a la sesión. La Junta Republicana convocará la siguiente.

Gustavo Luca

A Fraga botáranno de xefe da oposición em Madrid, os do seu próprio partido. Queimara todos os recursos: os aldraxes contra os nacionalistas, contar chistes nas Cortes, ir de entrevistado a programas de humor, renovar por idade o que él mesmo chamaba “o goberno na sombra”. O voto non daba chegado. “O xefe é o mellor, pero non o votan porque mete medo”, dicían os seus.

Fraga sabía a verdade: “Non me negan o voto a min, néganllo a Franco”. Outros candidatos formados coma él no Estado de Excepción, marcaban distancias coa Ditadura; pola contra,  Fraga buscaba un “franquismo sociolóxico”, algo parecido a un peronismo sen Perón. Repetía que acabarian subindo a Franco aos altares. Unha canonización da que, se cadra, tocáballe algo a él como lle pasara ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa dende o Goberno Civil mentres espallaba o engano de que se atopaba en Bonn; defendera a tortura e o asasinato de Julián Grimau, as tundas aos mineiros folguistas de Langreo e a rapa das súas mulleres; falseara un perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, deitado polos gardas dende un quinto piso; ordeara unha malleira de madrugada, cuase mortal, para José Antonio Novais polo delicto de ser correspondente de Le Monde despois de ser ameazado polo poderoso ministro en barulleiras conferencias de prensa; dinamitador do diario Madrid e responsábel de suspensións e multas insuportábeis contra 550 publicacións.

Cando alguén recordaba estas medallas, o seu gabinete protestaba: “É o seu carácter que o traizoa, pero é honrado a carta cabal”. Habería que lembrar a man larga coa que saldaron o Sáhara nos “Acuerdos de Madrid”. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles contratos surrealistas do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

Non é que o Estado inteiro lle cabera na cabeza, como ainda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID sobre o que tiña goberno privado. Fraga creou un goberno paralelo dependente deste arquivo privilexiado. Estaba mellor informado ca o entorno de confianza de Franco. Ainda asi, o Ditador utilizouno e despois entregoullo ás alimañas do Opus Dei.

Manter esta rede privada de información non le producía votos. Por fin Romay Beccaría propuxera buscarlle un acubillo en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato para a Moncloa, ofrecéranlle a Alcaldía de Madrid pero el acabou coa reunión con lanzamento de cinceiros e grandes voces.

Por fin díxolle ao seu partido: “Irei a Galiza cunha condición: quero maioría absoluta”. Unha maioría que el mesmo coidaba imposíbel na carreira á Moncloa, parecíalle doada en Galiza. A súa proposta consistía en preparar unha saca con 850 votos de emigrantes en Venezuela que ap0licados ao exiliado censo de Ourense, prometían 4-5  postos de seguridade sobre os inquéritos. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, tería gañado a elección de non faceren o truco de Ourense. José María Cuevas, presidente da CEOE, garantía a Fraga una campaña sen límite de gasto a cambio da subvención pública do eucalipto e o bloqueo indefinido do Plano Forestal, anunciado polo PSOE. Una pavorosa campaña de lumes cargaba de pólvora la campaña do ministro de Franco contra os seus adversarios y extendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos presunto emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989, mantivérase na páxina electrónica do PP até que alguén do propio partido comprendeu que, ao non repetirse, constituía un recoñecemento de pucheirazo ante que un trofeo eleitoral atribuido ao xefe.

Os fondos del FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de edad e novas utilizacións do voto emigrante. Un acta de diputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP.

Fraga no citou nunca en Galiza a palabra Democracia. Acaso cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba fachendear da súa biografía de fascista? A modernización proposta para Galiza foi, de feito, unha grande privatización con comisións ara o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruido con prensa de tendencia única, contratas millonarias, deserción do Parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galiza, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise virando nunha casa de bruxas do profesorado galego-falante.

Galiza ten hoxe o índice de paro e emigración da mocidade máis elevado da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nível de asistencia sanitaria pública e as pensiones son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano, pecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres periódicos e tres sitios electrónicos de referencia.

Gustavo Luca é xornalista

 * Profesor de Ciencia Política de la Universidad Complutense de Madrid

http://blogs.publico.es/juan-carlos-monedero/2012/01/16/manuel-fraga-un-franquista/

As inxurias á  Coroa constitúen un delito de lesa maxestade tipificado nos artigos 490  e 491 do Código penal español, que prevé penas de prisión de catro a 24 meses. Este delito  foi e é motivo de controversia entre as forzas políticas e ten sido, asemade, causa de polémica en diversas ocasións, como por exemplo, no proceso levado a cabo en 2007 contra a revista satírica El Jueves.

O delito de inxurias á Coroa atópase recollido na Lei Orgánica 10/1995, de 23 de novembro, do Código Penal no seu Título XXI, chamado Delitos contra a Constitución. No Capítulo II recóllense os Delitos contra a Coroa, nos que se inclúen:

[...] ao Rei, ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa [...] art. 485.

No punto 3º do arriba mencionado artigo 490 establécese que:

“O que calumniase ou inxuriase ao Rei ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa, no exercicio das súas funcións ou con motivo ou ocasión destas, será castigado coa pena de prisión de seis meses a dous anos se a calumnia ou inxuria fosen graves, e coa de multa de seis a doce meses se non o son.

E no 491:

1. As calumnias e inxurias contra calquera das persoas mencionadas no artigo anterior, e fóra dos supostos previstos no mesmo, serán castigadas coa pena de multa de catro a vinte meses.
2. Imporase a pena de multa de seis a vinte e catro meses ao que utilizase a imaxe do Rei ou de calquera dos seus ascendentes ou descendentes, ou de Raíña consorte ou do consorte da Raíña, ou do Rexente ou dalgún membro da Rexencia, ou do Príncipe herdeiro, de calquera forma que poida danar o prestixio da Coroa.

 
CRITICAS Á LEXISLACIÓN  EN DEFENSA DA COROA

Desde diferentes sectores sociais, políticos e xudiciais vense  criticando a  tipificación de inxurias á Coroa como delito. Os principais argumentos empregados son que limita o dereito á liberdade de expresión, que privilexia á Familia Real Española frente ao resto de cidadáns e que o seu castigo resulta contraproducente para os intereses da monarquía.

O  13 de septembreo de 2007, Giulia Tamayo, da ONG pro-dereitos humans Amnistía Internacional, declarou que a súa organización acababa de remitir sendo escritos dirixidos ao Ministerio de Xustiza e á Fiscalía da Audiencia Nacional nos que se pide que se revise a lexislación española para garantir os dereitos dos periodistas.

Na sesión  parlamentar do 22 de abril de 2008, o  grupo parlamentario de Esquerda  Unida (IU-ERC-ICV) presentou unha proposición de Lei Orgánica para despenalizar as inxurias á Coroa  por considerar que o seu castigo afecta aos fundamentos básicos do sistema democrático e é desproporcionada.

O  10 de outubro de 2008, un grupo de 50 letrados provenientes principalmente de Baleares, Catalunya e Valencia presentaron no  Colexio de Avogados de Barcelona un manifesto no que expresan a súa preocupación polo enxuizamento constante de persoas relacionadas coa queima de fotografías e imaxes da  familia real. Destacan que a sobreprotección á Coroa pode chocar co dereito á igualdade  recollido no artigo 14 da Constitución española de 1978. Ademáis engaden que por ser unha institución imposta, debe aceptar as críticas por parte da cidadanía. O obxectivo do manifesto era promover o debate ao redor desta cuestión nos colexios profesionais e en xeral na  sociedade

O 15 de outubro de 2008 a ONG Reporteros Sin Fronteras pediu que se reformara a lexislación española sobre inxurias á Coroa xa que perxudica a liberdade de expresión.

(Documentación: Asemblea Republicana de Vigo)

Celso X. López-Pazos *

Os media dominantes e os partidos dinásticos (PP, PSOE, CiU) pechan filas ao redor do Borbón. Queren frear o escándalo provocado polo seu xenro para que non se leve por diante á Monarquía . Con singular tesón, tratan de evitar que o dedo acusador da plebe apunte ao trono para facer recaer as culpas, exclusivamente, no ex xogador de balonmán e para que a súa filla, metida ata ao fondo nestes negocios fraudulentos e delictivos, non se vexa salpicada polo escándalo e poida librase dos tribunais. Magoa que a realidade sexa teimuda e haxa cousas que non vai ser doado agochar. Tanto que a mesma Coroa tivo que pasar polo mal trago de recoñecer que os negocios perigosos de Urdangarín xa eran coñecidos en Zarzuela desde había varios anos. Agora ben, calquera observador non apaixonado debería decatarse (se é que non esta adormecido por tanta mensaxe de distracción) que tal sorprendente e cómplice afirmación, nin escandalizou a ninguén, nin provocou debates de altura nos medios de comunicación de referencia. Poren, si que semella necesario escandalizarse e si que compre denunciar ata o aburrimento e de xeito machacón, a desfachatez e a impunidade propia do Antigo Réxime coa que o Rei Borbón e os que o secundan están tratando este asunto. Por iso, non hai que calarse, por iso hai que sinalar que si esto é así, que si en Zarzuela eran coñecedores de tal desaguisado, Juan Carlos Borbon tería dado, unha vez máis, outra volta de torca nas súas xa ancestrais practicas de mentirán patolóxico e desvergonzado infractor compulsivo das leis. Fagamos un pouco de historia.

En 1969 un Juan Carlos Borbón de trinta e un anos xuraba nas Cortes franquistas, diante dos evanxelios e do ditador que estaba sentado ao seu carón ”lealdade a súa Excelencia o Xefe do Estado e fidelidade aos Principios do Movemento Nacional e demais leis fundamenteis do reino”, recoñecendo nas súas propias palabras, “a lexitimidade política xurdida o 18 de xullo de 1936” e , xa que logo, unha lexitimidade como futuro monarca asentada no golpe de estado do 36 e en varias décadas de ditadura. Seis anos máis tarde e con Franco aínda quente no seu cadaleito, Juan Carlos volvía a xurar “ por Deus e os santos evanxelios cumprir e facer cumprir as leis fundamantais do Reino e gardar lealdade aos principios que informan o Movemento Nacional”. A aquel xuramento engadíalle sen pestañear que “unha figura excepcional entra na Historia. O nome de Francisco Franco será xa unha referencia no acontecer español e un fito ao que será imposible deixar de referirse para entender a clave da nosa vida política contemporánea”. Tres anos despois, promulgábase a Constitución de 1978. Daquela os xuristas da vila e corte e algúns prominentes actores da chamada “transición” recomendaríanlle ao o Rei que non cometera a torpeza de xurala porque, de ser así, cometería un delito de perxurio, cualificativo e condición que na practica ninguén lle pode xa discutir.

Agora o Borbón afirma e recoñece sen pudor algún que xa era coñecedor dos negocios fraudulentos do seu xenro tres anos antes de que o xuíz instructor e os medios sacaran á luz pública o escándalo . De ser así, e non hai razón para contradicir a tan egrexio personaxe, nos atopariamos con que ademais de perxuro, Juan Carlos sería encubridor dun delito a sabendas da súa existencia. Certamente Juan Carlos é I de España, pero podería ser tamén un perxuro e un encubridor.

Pero, aínda hai máis. Logo de escoitarlle dicir no discurso de Nadal, que a “lei é igual para todos”, e sabendo, como sabemos, que o artigo 56.3 da Constitución di textualmente que “ a persoa do Rei é inviolable e non esta suxeita a responsabilidade”, deberiamos – e non ao noso pesar – engadirlle aos xa posibles e acreditados títulos de perxuro e encubridor que Juan Carlos Borbón tería gañado a pulso, os non menos edificantes de cínico e mentirán.

 * Presidente da Asemblea Republicana de Vigo

Eduardo Muriel

Rebelión

Chegou o día. Logo de máis de 30 anos de democracia, no medio dunha crise económica asfixiante e dun escándalo de corrupción familiar, o Rei decidiu finalmente facer públicas as súas contas. O soldo do monarca, segundo o desglose presentado pola propia Casa Real, ascende aos 292.752 euros brutos. Decepcionado? Pode, pero fagamos unhas cantas consideracións.

1- Soldo extra. A Casa Real recibe do Estado, todos os anos, uns 8,43 millóns de diñeiro público por vía directa. Esa cantidade, tal e como establece a Constitución (art. 65.1), distribuea o  Rei “libremente” para o “sostemento da súa familia e Casa”. É dicir, mentres que todos os españois investimos o noso soldo na nosa vivenda (aluguer, hipoteca..), mantemento da nosa familia, etc., o Rei xa o ten cuberto co resto deses 8 millóns que recibe. É dicir, o soldo que se asigna el mesmo é enganoso. É, en realidade, a parte do soldo que adica a gastar no que lle apetece, non no que necesita.

2- Gastos cubertos. Sexa como sexa, a cantidade total que recibiu toda a Familia Real para usos persoais en 2011 é de 814.128 euros. O resto da partida distribúese entre gastos de persoal (47,89%), gastos correntes (38,83%), fondo de continxencia (2,44%) e investimentos (1,19%). Eses son os gastos que o resto de españois tamén incluímos no noso soldo.

3- Comparacións odiosas. Aínda que tomemos por válidos eses 292.752 euros brutos que cobra o Rei, non esquezamos que o soldo medio dun asalariado  -é dicir, uns 18 millóns de españois -  é de 19.113 euros. E dese soldo, a pagar hipoteca, material escolar para os nenos, comida, etc. Nada que ver.

4- Orzamentos ocultos. Ademais, tal e como explica o meu compañeiro de redacción, Juanma Romeu, a isto hai que sumar “as partidas que o Goberno reserva para Juan Carlos e a súa familia  -viaxes oficiais, recepcións, salarios do persoal da Zarzuela- e para a conservación dos palacios e xardíns, e que figuran noutras partidas dos Orzamentos. Escondidas, pero aí están. Iso faría un total de 59,28 millóns. Aínda habería que engadir os gastos de seguridade, de coches e choferes, ou da Garda Real. Estes custos asúmeos os ministerios do Interior, de Defensa e de Facenda, pero o importe mantense en segredo.”

5- Patrimonio real. E, para terminar, outro dato: segundo publicou fai uns anos a revista británica EuroBusiness, Juan Carlos I posúe un patrimonio estimado de 1.790 millóns de euros. Aí é nada. A Casa Real respondeu que a “disparatada cifra” calculárona entendendo que “os bens públicos do Patrimonio Nacional, do Estado español, son propiedade da súa Maxestade o Rei, o cal é evidentemente inexacto”. É dicir, non é falso, é inexacto.

Blog do autor: http://queparenlasrotativas.wordpress.com/2011/12/28/os-orzamentos-de-a-casa-real-version-estendida/

Nota da Aemblea Republicana de V igo

 Do quer dí o artigo desprendese :

 1.- Que a Casa Real española non é a que menos presuposto ten das monarquias

      europeas. Os seus gastos són de caseque 60 millóns de euros.

 2.- Non parece posible que con este presuposto se podan acadar os 1790 millón de euros

     que a revista Forbes – o Ghota dos millonarios -  sinala como fortuna persoal de Juan

     Carlos Borbón. O non gastou un peso nestas máis de tres decadas ou o diñeiro 

     apareceulle por outras inconfesables vias