Posicionamento das Unións comarcais de Vigo de CCOO, CIG E UGT sobre a cruz do Castro

As centrais sindicais maioritarias nesta cidade, CCOO, CIG e UGT, non compartimos, e rexeitamos, o posicionamento e a votación emitida onte polos dous partidos maioritarios no concello de Vigo, en relación o derrubamento da cruz do castro.
A pesares da argumentación utilizada tanto por PP como polo PSOE, a realidade e que non é simplemente unha cruz; é un símbolo fascista o pé do que se fusilaron a persoas desta cidade que non eran afíns o réximen
Estamos ante unha sentenza xudicial que recoñece o trasfondo e a significación desta cruz e obriga o concello o seu derrubamento, polo tanto non é entendible o recurso por parte do mesmo.
Un goberno que presume de <> o dito símbolo fascista por acordo unánime dun pleno de 1981, non debería hoxe poñer tantos atrancos para cumprir unha sentenza, que o que ditamina e o cumprimento da Lei de memoria histórica, unha lei elaborada polo goberno de Zapatero e aprobada o 26 de decembro de 2007, para devolver a dignidade a unha boa parte da cidadanía.
Por respecto ás familias das vítimas e en cumprimento da Lei, reclamamos que se execute a sentenza sen máis demora.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

POR DEUS E POR ESPAÑA

Antonio Ojea

Xa volve o facherío por onde adoitaba. Claro que o facherío prefire solaparse autodefiniéndose como simplesmente franquista. Pois mira ti.

Agora resulta que, segundo esta tropa de acolloados porque a maioría non quere seguir padecendo os recordos e homenaxes a “a longa noite de pedra”, ponse a dicir que a cruz de O Castro non é franquista (“en sentido estrito, non”, din, porque Soto quitou os símbolos), aínda que se podería dicir que foi franquista. Pero, ¡serán atontados!

A cruz que ten que ser derrubada en cumprimento da resolución xudicial do caso, foi erixida en memoria dos “CAÍDOS POR DEUS E POR ESPAÑA”, do mesmo xeito que os centos delas que aínda seguen en pé, xunto aos nomes dos falanxistas “caídos” na contenda incivil.

E, que eu saiba, nese capítulo de caídos non había lembranza algunha para os e as que, defendendo a legalidad, a xustiza e a súa vida, morreron no bando contrario. Para estes foi o choro e o “crujir de dientes? evanxélico, porque eran uns “ rojos”, uns ateos, uns antiespañois e, en definitiva, uns merecedores do lume eterno, do que veu salvarnos “a espada máis limpa de Occidente” mandando a todos os que puido ao outro mundo.

Pola súa defensa do catolicismo, o Papa Pío XII (que tamén bendixo os avións fascistas italianos que bombardeaban cidades) concedeulle a Franco a ridícula consideración de “Cruzada” á guerra que promoveu contra os seus paisanos. Ademais, concedeulle tamén o privilexio de entrar nos templos baixo palio, que só ostentaba ata entón a hostia consagrada e entronizada, poñendo ao ditador no mesmo plano que a Deus transustanciado na oblea de pan ácimo.

Iso foi algo asimilable a esa tan vituperada “limpeza étnica” que aquí tamén se levou a cabo, ao terminar a guerra, contra os xitanos (entre outros) aplicando a funesta “Lei de Vagos e Maleantes”, a cal, xunto á non menos sinistra “lei de fugas” permitiu encher as cunetas de calquera pobo con cadáveres de honrados pais, queridos fillos, amantes esposas ou sentidos irmáns, e atiborrar os cárceres inmundas como a da illa de San Simón con xentes “do colmillo retorto” ou “da cascara amarga”, ademais de perseguilos social e laboralmente obrigándolles a asinar o documento de “adhesión ao Réxime” ou irse polo desagüe.

Pero, si se poidera decir que non hai mal que por ben non veña, a sentenza que obriga a derrubar ese monumento á ignominia está poñendo de manifesto quen é quen. E refírome especialmente a quen é alcalde de Vigo e menospreza aos vigueses, por moitas aleluyas que veña facendo a base de gabarse a si propio con motivo de calquera cousa.

Este personaxe, que exhibe unha cobardía nada desprezable, cre que si cumpre a sentenza, algúns franquistas, que poderían votarlle desengañados pola dereita do PP, ao mellor deciden non facelo. Porque supoño eu que, dende unha perspectiva electoralista, non tería en conta cantos votantes do PSOE van sentirse defraudados, se non traizoados, polo súa cutrez e remataran por apoiar a Podemos (¡uy, lagarto, lagarto!).

Mire vostede, señor Caballero (¡ostrás, que pleonasmo máis chulo!), se vostede decidiu recorrer unha sentenza tan clara, tan razoable e razoada, non é por outra razón que a de esperar que outra instancia xudicial permita que “pase de vostede ese cáliz” e poida dicir que vostede se limita a cumprir a lei e a aterse ás resolucións do xuíz. Que é o que ten preparado para o caso de que a sentenza remate por ser confirmada polo Tribunal de Xustiza de Galicia? Vai a apelar ao Tribunal de la Haya?, ao dos Dereitos Humans? Claro que, á velocidade que camiña a Xustiza por aquí, o que lle salvará de cumprir a sentenza serán as urnas, con toda probabilidade.

O seu antecesor no cargo, Manoel Soto, polo menos tivo o xesto (que agora aproveitan os máis lerdos para negar o significado do “monumento”) de liquidar os símbolos e lendas franquistas da cruz, aínda que deixou o agasallo envelenado permitindo que os seus sucesores, Carlos González Principe Manuel Pérez, Lois Pérez Castrillo, Ventura Pérez Mariño (a este nin tempo deixáronlle para o labor) e Corina Porro pasasen de esguello xunto á cruz.

De non ser por movementos cidadáns como a Asociación Viguesa Pola Memoría Histórica do 36 ( e outros que sempre a acompañaron nesta reivindicación) que instou ao derrubamento da cruz pola vía xudicial, uns e outros seguirían facéndose o avión ante un símbolo que fere a memoria de miles de vigueses e viguesas e serve de desconcerto aos visitantes, que non entenden nada do que se lles di respecto diso do significado da cruz.

Déixese de milongas, Caballero, e cumpra coa súa obriga en lugar de seguir mareando a perdiz. ESA CRUZ EN LEMBRANZA DOS CAÍDOS POR DEUS E POR ESPAÑA É UNHA AFRONTA.

¡Decátese!

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

PAREMOS A AGRESIÓN XENOCIDA CONTRA O POBO PALESTINO

CartazManiVigo

1 A falsa vítima e o auténtico verdugo.

Israel asegura que o atacan. Asistimos ao terceiro bombardeo aéreo masivo contra a terra palestina de Gaza, e o governo sionista dálle nome de acción defensiva, coma os anteriores. Lembremos: Chumbo Fundido, ou a confusión e o caos para a Resistencia Palestina en 2008, con 1.800 mortos; Alicerce Defensivo, en 2012, con 170 mortos e 1.300 feridos e a actual Gávea de Protección que xa contabiliza preto de trescentos mortos e incontábeis feridos. A información do Estado de Israel sobre baixas e danos propios non está nunca contrastada; coa excepción de Estados Unidos e Israel, ningún Estado membro da ONU pon en dúbida os feitos do xenocidio palestino.

2 A verdade sobre Gaza.

Falar de Gaza é falar dunha franxa de terreo de 40 km de longo por 15 km de ancho e de pouco máis de 350 kilometros cadrados de extensión onde viven un 1.7 millóns de palestinos dos que 1.2 millóns foron expulsados das súas terras (o que agora é o sul do estado de Israel). Lembremos que en 1947 cando a resolución 181 da ONU daba saída á partición de Palestina, só o 5.6% das terras eran propiedade da poboación xudia. Hoxe posúen o 80% da superficie total.

Pero no escenario actual hai un elemento que non debemos deixar pasar desapercibido. A razón desta última demostración de barbarie hai que buscala, non na morte, aínda non aclarada, de tres xoves estudantes que, non o esquezamos, eran colonos nunhas terras roubadas aos palestinos. O obxectivo central desta nova agresión militar é o de romper o acordo de unidade nacional contra a ocupación que acaban de asinar Fatha e Hamás. E iso no é algo que o goberno israelí esté disposto a tolerar. Hamás nunca foi nin a causa nin o obxetivo. Precisamente para acabar con este acordo están bombardeando Gaza. O sistema de información obediente insiste en que o Estado de Israel colonizador de Palestina é a vítima e os habitantes de Gaza palestinos, resistentes da colonización, agresores. A rede televisiva norteamericana ABC aprópiase de imaxes de nenos e mulleres palestinos feridos e mortos, para alimentar a saga dos israelís sitiados. A realidade de Gaza desmente heroicamente esta mentira: Gaza está illada e bloqueada por terra, mar e aire; carece de armamento pesado, non ten armas de aviación, o seu sistema de comunicación e de enerxía básica está intervido polos sitiadores e non deixa de ser asexada a cotío por un satélite norteamericano cedido ao Estado de Israel. O Estado de Israel é o 6º exportador de armas do mundo, fabricadas con licencias dos Estados Unidos e do Reino Unido e o primeiro importador de armas fabricadas nos Estados Unidos. O aparato militar–industrial estadounidense, contra o que xa alertara o propio presidente norteamericano Eisenhower, experimenta sistemas de alarma e destrución millonarios sobre o povo de Gaza sitiado pola fame.

3 Delictos de lesa humanidade.

Tanto a Lei internacional coma o acervo universal de Xustiza, sancionan os delictos cometidos polo Estado de Israel contra o Povo Palestino: a política de colonización, ocupación de terras e expulsión do povo orixinario; a tortura diaria e asasinato do povo que resiste a ocupación; a cadea sen proceso e sen opción de defensa, tanto de adultos como de menores; o roubo, depredación e contaminación de recursos básicos; o illamento de unidades de povoación; a criminal intervención do dereito de desprazamento dentro de Palestina, roubado dia a dia e hora a hora polos blocaos armados do Estado de Israel; a construción dun muro de sitio sobre Palestina. O cerco contra Palestina limita os recursos fundamentais de saúde, alimentación, comunicación e cultura. A inxerencia do Estado de Israel sobre Palestina é obxecto de condena en todas as súas manifestación pola Asemblea das Nacións Unidas.

4 Castigo colectivo.

O Estado de Israel tortura, somete a terrorismo e mata ao Povo de Palestina por resistir a colonización. O Estado de Israel arrógase o dereito de aplicar un castigo colectivo sobre Palestina, un abuso inhumano condenado no mesmo libro do que os sionistan aseguran tomar a lexitimidade da súa violencia. A ONU vén de denunciar que 3 de cada 4 vítimas do novo ataque israelí a Gaza son civis, na súa maioría mulleres e nenos.

5. Galiza con Palestina

Os galegos e galegas reclamamos que os respònsabeis desta nova agresión sexan levados ante os tribunais internacionais e xulgados por delito de xenocidio, que a Unión Europea e o Estado español esixan a Israel o cese inmediato desta agresión e que se cumpran os incontabeis acordos de Nacions Unidas que, entre outros, implican o abandono dos territorios ocupados polo estado de Israel .

E por iso, polo que Galiza, pobo de exilio e de loita secular pola defensa da súa terra e e da súa cultura; Galiza, que acolleu sempre de brazos abertos aos palestinos desterrados e resolveu ser solidario no combate contra a colonización de Palestina, quere berrar , aquí e agora, nun clamor colectivo e unánime

CONVOCAN

Anova, Asemblea Republicana de Vigo, Asociacion de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil, Asociación Galego–Bolivariana Hugo Chávez, BDS-Galiza, BNG,CC.OO,CIG, C.U.T, Equo,Espazo Ecosocialista, EU, Galiza Nova, Marcha Mundial das Mulleres, Mar de Lumes., PCG, PCPG, STOP Deshaucios, UGT.

PAREMOS A AGRESIÓN XENOCIDA CONTRA O POBO PALESTINO¡¡

APOIEMOS A RESISTENCIA PALESTINA CONTRA A OCUPACION¡¡

POLA RESISTENCIA AINTIIMPERIALISTA INTERNACIONAL¡¡

PALESTINA VENCERA¡¡

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

República Imperfecta ou Monarquía Babaneira.

JAVIER VALENZUELA

Unha diferenza entre unha república imperfecta e unha monarquía bananeira?

Francia: Deteñen a Nicolas Sarkozy, exjefe de Estado, e trasladanno a unha comisaría para ser interrogado polos seus presuntos intentos de obstruir a acción da Xustiza. Xa estaba sendo investigado por varios casos de corrupción e financiamento ilegal (o affaire Bettencour entre eles)

España: o Goberno impón a aprobación a toda velocidade, cal se fose o problema nacional máis urxente, do estatuto de aforado para Juan Carlos de Borbón, exjefe de Estado. Entre as accións xudiciais que podería ter que afrontar figuran, ao parecer, asuntos de paternidade. O seu sucesor, Felipe VI, herda a condición de inviolable xudicialmente.

Outra diferenza?

Sarkozy foi elixido por unha maioría dos votantes franceses en 2007; cinco anos despois, unha nova maioría negoulle nas urnas un segundo mandato.

Juan Carlos foi designado como o seu sucesor na xefatura do Estado polo xeneral Franco. Na súa suposta ratificación, a través do voto da Constitución de 1978, non participaron máis do 70% dos españois que viven hoxe en día. Uns porque non naceran; outros porque non tiñan idade para expresarse nas urnas; bastantes porque, aínda podendo facelo, abstivéronse ou votaron negativamente. Felipe VI herdou o seu trono tan só por ser o seu primeiro fillo varón.

Hai repúblicas presidencialistas onde son os cidadans os que elixen directamente ao xefe do Estado(Francia e Estados Unidos). Noutras (Alemania e Italia), é o Parlamento o que elixe ao xefe de Estado e este non detenta o principal poder executivo, que recae no xefe de Goberno. Pero nun e outro caso, o seu cargo non é vitalicio e a súa lexitimidad procede da soberanía popular expresada periódicamente nas urnas.

Escoitáronse moitas sandeces nos debates suscitados pola abdicación de Juan Carlos e a entronización de Felipe VI. Un recurso usado ad nauseam polos propagandistas do inmovilismo foi formular esta pregunta: prefire vostede a república norcoreana á monarquía sueca? A demagoxia é de sal groso: Corea do Norte ten de república o que servidor de estrela da NBA: nada. É unha tiranía que, de ser comparable con algo, o sería cun reino: a xefatura do Estado vana herdando os fillos da familia Kim. Como en Siria.

Pretender descualificar a república porque haxa tiranías que leven ese nome é tan estúpido como pretender descualificar a democracia porque a Alemania do Leste da época da Guerra Fría chamásese “democrática” (RDA). Ou porque Franco usase o de “democracia orgánica”. Sexamos serios: os Estados non son como se chaman senón como son. Nin Corea do Norte nin Siria son repúblicas, nin a RDA nin o réxime de Franco eran democracias.

Cando falamos de república todos sabemos ao que nos referimos, incluídos os que empregan trucos de trileiro como o da monarquía sueca ou a república norcoreana. A idea contemporánea de república herda o mellor do ideal democrático grecorromano, nace no Século das Luces e ten a súa primeira concreción en Estados Unidos e Francia. Aspira a que os individuos sexan considerados cidadáns con dereitos inalienables e a que as súas relacións se fundamenten nos principios de liberdade e igualdade. Os gobernantes deben ser elixidos por mandatos temporais e deben exercer poderes limitados e controlados.

Non hai república perfecta: nada humano o é. Non o son nin tan sequera as fundacionais: a estadounidense e a francesa. A república é unha dirección, non unha parada onde quedarse para sempre. E a súa constitución non é un Corán intocable.

Unha república merece ese nome porque acepta que é perfectible. A estadounidense corrixiuse a si mesma ao abolir a escravitude; a francesa, que xa ten cinco edicións, segue corrixíndose a si mesma ao deter a Sarkozy.

Pode haber países bastante democráticos cun monarca á fronte, por suposto. O problema da España actual, señores trileiros, é que non é Suecia. Non só no obvio, o socioeconómico, tamén no político e institucional. Por dicilo como os redactores da Declaración de Independencia estadounidense, hai un par de verdades que se fixeron evidentes. Unha, que a democracia xurdida da Transición, xa de seu moi mellorable, se ha ir convertendo nun réxime inxusto, corrupto e semiautoritario. Outra, que a monarquía, que poida que nalgún momento solucionase algunhas leas, se ha ir convertendo nun quebradero de cabeza en si mesma.

A Felipe VI,e ao sistema cuxa cabecera formal herdou, fíxolle un fraco servizo a actitude dos seus partidarios nas últimas semanas. A súa propaganda foi tan unánime que recordou a Corea do Norte. O seu ton foi tan cortesán que terminou por empalagar. A súa represión da disidencia tan obscena que escandalizou.

A substitución na Coroa non está conseguindo o que pretendía. Cada día vense máis bandeiras republicanas nas rúas de España. Calla a idea de que, dado que o sistema actual négase a reformarse a fondo, vai ser necesario cambialo.

Aí é onde os trileiros sacan o seu último truco: prefire vostede unha monarquía con Felipe VI ou unha república con Aznar de presidente? Bo, para empezar, quen di que unha III República Española concederíalle poderes ilimitados ao seu presidente? (Podería ser presidencialista ou parlamentaria e, en calquera caso, tería que garantir o equilibrio de poderes moito máis que o sistema actual.)

Precisamente, o bo que tería unha nova fórmula republicana é que podería tentar solucionar co seu nacemento algúnha das leas que temos, incluído a territorial. E, logo, servidor teno claro: Aznar só sería presidente da república si fose elixido. E o sería por un tempo limitado: a cidadanía podería terminar botándoo a patadas expresadas libre e pacíficamente nas urnas.

Como os franceses fixeron con Sarkozy, ao que primeiro sacaron do Elíseo e agora ata detiveron.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

A Abdicación do Rei

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Detención de Jorge Verstrynge

Publicado en Artigos | Deixa un comentario