Negro, negro como as tebras

Discurso lido por Xesús López Carreira ao remate da  manifestación do 14 de abril

 

E despois do día veu a noite. Noite pecha, noite escura, noite sombría, noite mesta, noite moura, noite fría, noite densa, noite lóbrega, noite negra.

Día dun longo e frío inverno ourensán. Pai e filla ao carón da lareira. Hoxe, a historia de Isolina. Si, da nosa veciña. Desa muller perpetuamente tinxida de negro. A do infindo sorriso, mais só a do xesto constante, a do eterno aceno. A historia de Isolina, a historia do pai, a historia da filla, a miña historia, a nosa historia, a historia colectiva.

Verán do 36. Manuel á sombra da oliveira á porta da adega da súa casa. Polo camiño, tres homes trouleando. Saúdos, risas, convite, tazas, conversa. Uns: desorden. Outro: democracia e avances sociais. Mais risas, outra taza, apertas, grazas, ata mais ver.

Negro, negro como as tebras.

Madrugada. Gran balbordo. Espertar. Desconcerto. Golpes na porta. Medo. Berros. Terror. Paseo. Golpes. Insultos. Disparo. Morte a beira do Miño.

Negro, negro como as tebras. Negro acibeche. Negro coma o carbón. Negro como as roupas de Isolina… 40 anos de longa noite de pedra.

Noite. Noite que relae a luz. Noite de barbarie, noite de atraso, noite de inxustiza, noite de intransixencia, noite de miseria, noite de ignorancia, noite de imposición, noite de tortura, noite de arrepío, noite de morte.

Noite que apaga o día. Día da democracia, día do federalismo, día do laicismo, día da igualdade de dereitos, día do sufraxio feminino, día dos logros sociais, día do dereito ao divorcio, día da educación e da sanidade universal, día da revolución pedagóxica, día da ambición modernizadora, día da reforma agraria, día da investigación científica, día do debate intelectual, día da creatividade artística, día da vangarda cultural…

E esta é a historia. E así é a nosa historia. A historia que todas e todos, como a filla, necesitamos saber. A historia que coma o pai, estamos obrigados a transmitir. A historia que como Isolina non queremos esquecer. Esta é a historia, a historia de Isolina, a historia de Manuel, a historia colectiva, a nosa historia a miña historia.

E só así: sabendo, lembrando, non esquecendo, crendo e loitando… só así a luz disipa as tebras. Porque, despois da noite… sempre ven o día.

E só así faremos xustiza

E só así repararemos

E só así poderemos mirar cara adiante

E só así viviremos unha Galiza republicana.

Viva a República!!!!.

Xesus López Carreira

Posted in Artigos | Leave a comment

O REI MATA ELEFANTES

O REI MATA ELEFANTES *
Ramón Varela

A min tamén alporizamea que nestes tempos de crise o rei ande nestes carisimos luxos, pero alporizame mais o ver a que destina ese diñeiro a matar elefantes¡¡¡¡ valente machotada¡¡¡¡. Non lle atopo a graza por ningúnres. Porse diante co seu escopeton dese grandísimo e precioso animal, pegarlle un tiro sen mais é converter a súa bela maxestosidade nun cadáver. Imaxino que o rei será un deses cazadores que se declara amante da natureza e dos animais pero que non ten problemas en pegarlle un tiro a iso que tanto di amar. Asi mesmo que sexa presidente de honra da ONG WWF Adena, que protexe aos elefantes é outra hipócrita contradición e desde aquí rogo a esa ONG que sexan consecuentes e retiren tal titulo a este asasino de elefantes. A opinión publica puxo recentemente o primeiro suspenso á monarquia, por favor engádanlle o meu cero patatero.

*Artigo publicado en español en La Voz de Galicia do 16 de abril. Ramón Varela é membro da Asemblea Republicana de Vigo

Posted in Artigos | Leave a comment

14 Abril

Posted in Artigos | Leave a comment

A República como resposta moral

 Non teñen perdón de Deus. Cando, tras unha das súas múltiples fuxidas (de perneira) o sucesor de Franco a título de Rei volveu en padiola, o seu fiel edecán de entón, Sabino Fernández, espetoulle: «Maxestade un rei só debe volver en padiola da guerra». Pero aí o temos: tanto mata osos previamente emborrachados en Rusia como se monta unhas vacacións clínicas con dama en calquera recuncho apracible de Europa ou se vai a África a matar elefantes. Que morboso pracer pode sentir un ser humano ao abater a un animal tan fermoso?

A República xa non é unha necesidade reparadora da democracia, é unha necesidade moral. Hai que varrer da nosa historia a esta indesexable familia, con aquela frase do propio xeral Prim: «Os borbóns nunca máis».

Fernando Ramos
(Doctor en Ciencias da Información e Profesor Titular de Dereito da Información na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación da Universidad de Vigo)
Posted in Artigos | Leave a comment

Disparos na Familia Real

Salvador López Arnal

Os feitos segundo din Nove de abril de 2012, cinco da tarde: Felipe (polo seu tío, o príncipe de Asturias) Juan (polo seu bisavó, o conde de Barcelona) Froilán (polo santo patrón de Lugo; a súa nai, a infanta Elena, é duquesa de Lugo) e de Todos os Santos (por un singular costume familiar que intenta apuntar seica á distancia, medible en anos-luz, entre o facer e o dicir históricos dos Borbóns [1]), o neto maior da primeira autoridade do estado, o fillo da infanta Elena (quen lle inculcou, segundo a prensa do corazón, a súa afección polos touros) e de Jaime de Marichalar (aínda duque de Lugo?), foi operado dun disparo ao pé e está recuperándose na clínica Quirón de Madrid, unha institución que desde a súa inauguración, a finais de 2006, naceu “co firme propósito de converterse nun referente na sanidade privada madrileña”. Niso seguen con apoio da realeza.

FJF, un adolescente de 13 anos que debe cursar primeiro de ESO (por certo, non era o 9 día lectivo na comunidade de Madrid?), estaba na tarde do luns en Soria co seu pai realizando exercicios de tiro no patio da leira familiar (¡miúda leira!). Nun descoido, ¡vaia por Deus e por Todos os Santos¡, algo descoidados nesta ocasión, disparóuselle a escopeta de calibre 36.

A Casa Real “que se apresurou en asegurar que era unha arma de pequeno calibre” (comprobámolo?)- emitiu un comunicado no que fala de que “o pequeno” estaba realizando “prácticas de tiro” e “estando no patio da casa acompañado do seu pai, disparóuselle unha escopeta” causándolle unha ferida no pé dereito. E que prácticas con esas?

Acompañado ou non polo seu pai, facendo ou non prácticas de tiro, FJF estaba utilizando un arma aos 13 anos de idade (en xullo cumprirá 14). A Garda Civil, a nosa nunca suficientemente eloxiada Benemérita e pecha España, permite o uso destas armas de “pequeno calibre” a maiores de 14 e previa autorización especial. Para conseguir o permiso, informa EFE [2], “ precisase pasar unha proba teórica, na que se avaliará o coñecemento das armas e o Regulamento de Armas, de acordo o programa de coñecementos establecido”. Ademais compree realizar un exame práctico que ten lugar “en campos, polígonos ou galerías de tiro legalmente autorizados”. Serven para comprobar “a habilidade para o manexo e utilización das armas que vaia utilizar o menor”.

O accidente do neto maior da primeira autoridade de Estado, fillo da infanta Elena, non exenta en principio do cumprimento de lei algunha, desatou unha razoable polémica sobre o uso de armas en menores. Por que? Porque con 13 anos non se pode obter autorización algunha para utilizar armas segundo o Real Decreto 137/1993 (29 de xaneiro Sección II Art.109). O ex Defensor do Menor, Javier Urra, sinalou que non está permitido o uso de armas a menores de 14 anos nin sequera de aire comprimido. Non vale, engadiu con sensatez, que se alegue que o menor estaba co seu pai e que a leira fóra de propiedade familiar. Non se trata de Eurovegas: nas leiras reais tamén rexen ou deben rexer as normas do Estado.

Durante o informativo matinal de T5, Javier Urra advertiu que para manexar armas “necesitase ter un equilibro mental e psicolóxico que se avalía nos exames previos á obtención da licenza”. Non parece seguro que ese equilibrio ao que se alude se dé en todos ou nunha parte das persoas que manexan armas pero Urra tivo a coraxe cívica suficiente para engadir que «deixar un arma a un rapaz que está na idade do cambio, hormonado, non é o mellor para ter un arma hai que ter un equilibrio e un adolescente, en xeral, non o ten». Polos antecedentes e o que se coñece de FJF -cursou estudos nun internado do Condado de Sussex, Reino Unido, durante o curso 2010-2011, para “controlar as súas travesuras” (emprendeuna a fartar cos seus curmáns o día da voda do Príncipe e dona Leticia. ¡Cosillas de fillos de príncipes!)-, tampouco parece que o adolescente accidentado teña ese equilibrio ao que aludía o ex defensor do menor.

O Partido Animalista (PACMA), sensato nesta ocasión, pregúntase na súa páxina web [3] «Que prácticas de tiro realizaba Froilan xunto ao seu pai na súa leira de Soria? Non sería algún tipo de cacería, prohibida pola súa idade e tipo de arma que se lle disparou? Por que Froilan, de 13 anos de idade, portaba un arma cuxo uso só permítese a maiores de 14 anos?. Polo demais, engade o PACMA, o comentario é seu, non é a primeira vez que a familia Borbón vese envolta nun accidente con armas de fogo: “ non é verdade que con 18 anos, ao rei Juan Carlos, disparóuselle o revolver e causou a morte ao seu irmán Afonso, mentres xogaban na súa casa de Estoril?.
A raíña Sofía, nacida en Grecia a pesar de que ata o momento non enviou ningunha mensaxe de condolencia á familia do falecido farmacéutico xubilado Dimitris Christoulas, puxo a guinda no novo desaguisado borbónico. «Cos nenos sempre pasa iso» [4], esta foi a súa curiosa explicación cando na mañá do 10 do abril acudiu a visitar ao seu neto.

A infanta Elena, pola súa banda, non se quedou moi atrás, declarou que era Jaime de Marichalar e non ela quen acompañaba ao neto maior do rei. «Eu non estaba con el, estaba o seu pai», manifestou ao ser preguntada polas circunstancias nas que se produciu o accidente. E algo enigmáticamente engadiu: «Si, máis ou menos estaban de caza». E que quererá dicir iso de que máis ou menos estaba de caza? Non é esa precisamente a acusación do Partido Animalista? Non desmente ese comentario o comunicado da Casa Real? Non se falaba neste de “prácticas de tiro? Que confianza pode ter a cidadanía dos comunicados da Casa Real sobre este ou outros temas? Poden crerse nas súas explicacións sobre a trama Urdangarin-Borbón-Torres, por exemplo, e a exemplar actitude do Rei?

¡Que familia tan modélica nosa querida e nunca admirada suficientemente Familia Real borbónica! Mentres tanto, o tío de FJF segue de directivo en Telefónica Internacional, a súa tía segue sendo asalariada da Caixa e segue sen recordar os antigos texemanexes de Aizoon, a empresa da que segue sendo copropietaria, e iso si, tras declaradas presións políticas e para demostrar, unha vez máis, a independencia do poder xudicial, tres mozos cataláns seguen detidos en prisión preventiva por mover colectores, formar parte de piquetes informativos e desacato á “autoridade”. Non cumpriron as leis. Os pais de FJF si en troques.

Xa o apuntou o poeta asasinado, o gran Federico, gritando cara a Roma (con mensaxe anexa cara a Madrid e ao resto da península): porque queremos el pan nuestro de cada día, /flor de aliso y perenne ternura desgranada, /porque queremos que se cumpla la voluntad de la Tierra/ que da sus frutos para todos”.

Por certo, por se se esqueceron, este sábado é 14 de abril. Faltábanlles motivos? Xa teñen outro motivo máis para recordar a República de Negrín, Durriti, Nin e Ibárruri e vindicar a cada día máis urxente e necesaria III República Federal Ibérica: ¡menten como bellacos e teñen a barbaridade como norma!


PS: O xuíz desestimou o recurso e os novos estudantes cataláns deberán seguir no cárcere. Canto tempo? Nada podemos facer? Nada imos facer?

Notas:
[1] Mábel Galaz, ?O neto maior dos Reyes, operado tras dispararse nun pé?. O País , 10 de abril de 2012, p. 43.


[2]http://www.publico.es/espana/428894/o-neto-maior-do-rei-dispárase-accidentalmente-en-o-pé
[3]http://www.pacma.es/n/12504/o_neto_de o_rei_ferido_tras_dispararse_a

súa_escopeta
[4] http://www.publico.es/espana/428926/a-raíña-sofia-con-os-ninos-sempre-pasa-iso

 

 

Posted in Artigos | Leave a comment

14 Abril. Pola República!

Posted in Artigos | Leave a comment