27 DE SETEMBRO

COMO TODOS OS ANOS  O  DÍA 27 DESTE MES, MARTES, XUNTARÉMONOS  NO CEMITERIO DE PEREIRÓ EN VIGO ÁS 18 HORAS DIANTE DA TUMBA DE XOSÉ HUMBERTO BAENA  ALONSO PARA RENDERLLE HOMENAXE NO 41 CABODANO DO SEU ASASINATO POLA DITADURA FRANQUISTA  O 27 DE  SETEMBRO DE 1975

¡VERDADE, XUSTIZA E REPARACIÓN PARA AS  VÍTIMAS DA DITADURA!

 ¡NON AO ESQUECEMENTO!

¡ANULACIÓN DOS XUÍZOS DO FRANQUISMO!

 ¡NON Á IMPUNIDADE!

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Antía Cal: Benqueridos cidadáns de Vigo

Benqueridos cidadáns de Vigo:

Hoxe é un día de festa. Hoxe celebramos o 85 aniversario da proclamación da II República, un deses intres na nosa historia de democracia e liberdade, de laica igualdade, de ilustración e cultura.

¿Por que significan tanto eses cinco anos da nosa historia?

¿Por que República significa máis que a forma de estado democrático por excelencia?

¿Por que para os filósofos e sabios, a tradición republicana, que afunde as súas raiceiras en Atenas, é sinónimo de Bo goberno?

Para esta mestra que vos fala, a resposta non ten dúbida: está na educación da cidadanía. Para os republicanos, o súbdito so alcanza a condición de cidadá a través da educación. A República propúxose educar á poboación para iniciar o camiño da transformación social. Como dicía Don Ramón Carande “Necesitamos muchos miles de escuelas y maestros; únicamente cuando lleguen a discurrir los españoles se conmoverán las estructuras más reacias”.

Por iso a República lanzou as “Misións Pedagóxicas,” que pretendían levar aos pobos máis remotos a formación e culturas que só estaba dispoñible nas cidades, para converter aos habitantes do rural en ‘Colaboradores del progreso nacional elevando su nivel cívico y cultural’. Entre 1931 e 1934 as misións visitaron 495 pobos, en estancias nas que se facían lecturas poéticas, tocábase música clásica cun gramófono, proxectábanse películas e tras catro ou cinco días, marchaban deixando unha pequena biblioteca cuns centenares de volumes, ao coidado do mestre da vila: esa era a tarefa principal: crear bibliotecas públicas: ‘Libros y más libros: esa es la gran siembra que ha de hacerse sobre la tierra de España’.

Así a 2ª República fixo moito pola nosa educación e hai que recoñecerllo.

  • Primeiro de nada, respetou os bilingüísmos que hai en España, empezando polo galego- castelá.
  • Ensínabase na lingua materna e logo estudiábase tamén o castelán.
  • Atopáronse sen escolas, e de primeiro escomezaron edificando cinco centas por ano.
  • Os mestres tiñan que formarse, adicouse na formación do mestre, que era considerado a “alma da escola”. Dignificaron a profesión ensinandolles a traballar dende que remataban os estudios.
  • Nas escolas estableceuse a coeducación.
  • Atenderon ós nenos que estaban mal nutridos e mal vestidos. Empezaron a educalos despois de bencomidos.
  • As escolas chegaron a todos os currunchos, non podía haber un neno sen escola.

A primeira vez que escoitei falar da 2ª República foi na Habana, a meus tíos Anxel e Xoan, irmáns de mamá, que estaban moi contentos e eran republicans.

Eu tiña daquela 7 ou 8 anos, viñémonos para Galicia con mamá o 13 de maio de 1932, a vivir no Mesón de Muras, dos meus avós. Papá ficou en Cuba traballando. Estudiaríamos na Coruña, pero estando en Muras acudíamos á escola. Doña Rogelia e don Antonio eran os mestres. Acolléronnos moi garimosos.

Ela foi a primeira que nos invitara a que nas vacacións leramos libros da biblioteca que nos regalara a República, uns libros fermosísimos, do Século de Ouro do Castelán. Cousa que fixen de contado aquel vran e os seguintes. Aquel vran aproveitámolo en Muras. Todo foi ben cando chegamos e nos afixemos. Así pois, eu coñecín de nena a misión pedagóxica que viñera a Muras e deixara esa biblioteca centrada no século de ouro ao coidado dos mestres.

Pero catro anos máis tarde en 1936, precisamente no mes de xullo, a miña tía Canducha deume un recado para levarlle ao avó, que estaba mondando o morteiro das coles, perto da casa, e cando ía polo arcén en chegando sentín moito boureo, viñan unhas camionetas, coas caixas de carga cheas de homes de pé, berrando moito. Corrín cabo do avó que estaba moi solprendido. Non pararon no mesón, baixaron para Muras. Eran os mineiros de Viveiro.

Días mais tarde os guardias colleron preso a don Antonio, o mestre, botándolle culpas de ter correos con Rusia. O avó e a miña tía Cándida non daban conta do que acontecia, porque eles eran os que repartían os sacos do correo e nunca tal escoitaran.

Pasaron inda ben días, o avó e a tía Canducha ían e viñan de Lugo; de don Antonio nunca máis se soupo.

E nestas, ven no coche de línea doña Julia Cerdeiras, que eran familia moi querida no Mesón, para seguir a Burgos para falar con Franco porque culpaban a seu irmán, que era alcalde de Viveiro, por ser do Partido Galeguista. Doña Julia ía e viña nos viaxes do correo e sempre baixábase no Mesón e poñíase a chorar con miñas tías e mamá na cociña. Eu preguntaba e nada me contaban.

E nesas alturas estaban nos medios de comunicación estas palabras con feitos que perduran na historia:

O General Queipo de Llano, quen nas súas escuras alocucións desde Radio Sevilla ameazaba:

no es justo que se degüelle al rebaño y se salven los pastores. Ni un minuto más pueden seguir impunes los masones, los políticos, los periodistas, los maestros, los catedráticos, la escuela, la prensa, la revista, el libro y la tribuna”.

Cando medrei e estudiei maxisterio na Coruña non se volveu a falar da República, nin cando estudiaba Filosofía e Letras na Universidade de Santiago. Tiven que agardar a ir a “Escola de Vran de Rosa Sensat” en Barcelona para volver a escoitar falar da 2ª República, lembrando aqueles tempos de bos recordos.

Agora, para despedirme quero recordar ó meu home. No cabo de ano na nosa casa, todos agardábamos os estoupidos dos foguetes que botaban esa noite os do Concello. Namentras non comenzaban Antón xogaba cos nenos, era moi neneiro.

Cando por fin soaban, Antón facía un corre corre apagando todas as luces da casa, e logo abrir as fiestras que daban á Gran Vía, e con toda a súa forza, ante ledicia dos cativos, berraba

¡Viva a República!

Antía Cal Vázquez

Vigo, Abril 2016.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

14 Abril 2016

https://

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

14 Abril

Valla República copiaO 14 DE  ABRIL!!

POLA REPUBLICA!!

Cando todos os 14 de abril os republicanos e republicanas xuntamos para manifestarnos a prol da República polas rúas de Vigo sabemos moi ben polo que o facemos.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS para dicir que non existe autentica democracia  nun estado monárquico

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS porque creemos que so a forma republicana do exercicio do poder fai exclusivamente soberano ao pobo.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS porque so a forma de estado republicana  pode garantir a existencia dun  estado laico e a separación real da Igrexa e o Estado.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS porque so unha forma de estado republicana pode garantir a igualdade absoluta de xénero e a non discriminación por sexos.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS porque so dende unha República se pode loitar contra o militarismo e as guerras de agresión imperialista.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS para loitar, dende a República, contra os poderes económicos  transnacionais que rouban e secuestran a soberanía dos pobos e explotan aos traballadores e traballadoras.

XUNTAMONOS E MANIFESTAMONOS para que, tal como garantizaba o artigo 25 da constitución republicana de 1931, o estado non recoñeza “distincións nin títulos nobiliarios”.

XUNTAMONOS E MANIFESTÉMONOS porque so dende a República podese loitar eficazmente contra a corrupción política e a do Capital

XUNTAMONOS E MANIFESTÉMONOS porque sabemos que non se pode dar resposta  ás aspiracións das nacións sen estado dentro do actual marco constitucional  monárquico.

 

ABAIXO A MONARQUÍA!!

VIVA A REPÚBLICA!!

 

VEN CONOSCO A MANIFESTARTE O 14 DE ABRIL DENDE  A FAROLA DE URZAIZ  ÁS 21 HORAS.

 

ASEMBLEA REPUBLICANA DE VIGO

VIGO ABRIL DE 2016

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

CON UN PAR FELIPE, CON UN PAR……

LUÍS GONZALO SEGURA*

Este ano gañoume, teño que confesalo. A pel de galiña, os pelos como escarpias, as bágoas caendo sen cesar. ¡Vaia discurso! ¡Que emoción!

Encantoume a parte na que fala da unidade de España porque resultou moi convincente, creo que hoxe en Catalunya os independentistas saíron ás rúas a queimar esteladas e senyeras. Non cabe a menor dubida que logo das súas palabras quedáronse profundamente conmovidos e convencidos. ¡Si é que é un crack!

Talvez as primeiras quinces veces que mencionou a unidade non o conseguiu, pero superado ese limiar xa foi imparable a conversión. Sei que é un tema que lle importa de verdade, e impórtalle porque España para vostede é moito máis que un país ou unha democracia, é unha herdanza. E coas herdanzas non se xoga, non hai máis nada que mirar as rifas que se lean nas familias por estes temas. Sen ir máis lonxe, entre o seu pai e o seu avó tivéronas tesas e un poquito de traizón ou de “ arrástrome para reinar” si que houbo.

Herdanza do avó Francisco Franco, cando lle ensinaba os valores da democracia ou do Movemento, que para o caso é o mesmo. Leccións impagables, seguro. Pena que non tivese eu unha referencia de tal categoría intelectual, moral e ética.

Bo, tamén estaba o outro avó, o de verdade, o avó Juan, o que foi pai de rei pero non reinou. Outro demócrata convencido que cruzou a fronteira para loitar ao lado das xentes de ben, ao lado dos golpistas. Non é que non fose demócrata, é que os valores demócratas da República non o eran tanto como os de Franco, que desbordaba democracia e dereitos humanos por todos os poros da súa pel. Sobre todo, cando fusilaba. E nese lado a conxunción de valores democráticos e dereitos humanos era incalculable.

E de papá, que dicir de papá?. O ben que se portou con Adolfo Suárez cando lle elixiron as urnas. Lembra o seu discurso do Nadal de 1980? Foi uns meses antes do golpe militar do 23F, cando se reunía co xeneral Armada e esas cosillas. Un discurso que lonxe de acougar calquera ánimo golpista alentounos. Xunto a ese, houbo un par de escenas que demostraron para sempre o talante democrático de Juan Carlos I, que seguro se lle quedaron marcadas a lume.

A primeira foi cando botou a Suárez aos xenerais, (“estes que hai dentro queren verche a ti”, 23 de xaneiro de 1981; Pilar Urbano, “A gran desmemoria”) como quen bota a un escravo aos leóns e un deles ensinoulle unha pistola (Tenente Xeral Merry Gordon).

Chegados a ese punto, non só non o detén, senón que lle asevera “Dásche conta de ata onde me estás facendo chegar? Iso é de demócrata dos bos.

A segunda foi cando lle espetou a Suárez aquilo de “ti estás aquí porque che puxo o pobo con non sé cantos millóns de votos. Eu estou aquí porque me puxo a Historia, con setecentos e pico anos. Son sucesor de Franco, si, pero son o herdeiro de 17 reis da miña propia familia” Palabras de demócrata, ás que non lle faltaba razón: a Historia, Franco, un disparo accidental a un irmán… Todo contribuíu.

Por iso todos entendemos que non era necesario votar a súa sucesión: en que país vótanse as herdanzas? E menos a de Franco, Deus e os dezaoito antepasados seus. Iso xa dá dereito a todo e a un pouco máis.

Non dubide, pois, que todos entenderon a súa mensaxe e máxime logo de rodearse da grandeza de España na Sala de Tronos do Palacio Real, unha sala que é o salón do Rei e de todos os españois. Máis dun café tomeime alí cos amigos. Un lugar no que ninguén mellor que vostede para dar leccións de democracia, historia e dos últimos tres séculos repletos de éxitos e parabens. E xa dos reinados borbónicos nin falamos porque é o mellor que nos puido suceder.

Si o da unidade e os valores democráticos chegoume ao corazón, cando falou dos Dereitos Humanos gañoume por completo, ¡que empatía! Gran referencia a súa, sobre todo, vindo dun Rei que soubo apoiarse sempre en persoas e gobernantes de gran categoría e humanidade.

Arabia Saudita, onde se han decapitado este ano a máis de 150 persoas e á que papá Juan Carlos conseguiu vender uns cantos carros de combate. Total, só han bombardeado Yemen e matado uns 5.500 civís, 600 nenos incluídos. Iso son Dereitos Humanos e o demais tonterías. Por favor, non deixe de apoiar nunca a Qatar, Marruecos, a mencionada Arabia Saudita, Emiratos Árabes e países similares, porque algúns deles están, directa ou indirectamente, detrás de grupos como Ao Qaeda ou o Estado Islámico, o mellor do mellor.

Iso si que é loitar contra o terrorismo e apoiar a democracia e os dereitos humanos? ¡Grande Felipe! Medio país aos seus pés?

O de non falar da pobreza é moi acertado porque estando o PP e o seu caritativo ¡Que se fodan! cando se produciron os recortes aos parados, deixa claro que é innecesario. Total, que importancia pode ter que moitos cidadáns non poidan comer ou pasen frío mentres a súa irmá, a de Urdangarin, poida seguir traballando na Caixa, Caixabank ou o que sexa e súbana o soldo un 200%? Ademais, hai que ter en conta que a austeridad do lugar desde o que elixiu dar a mensaxe xa era un guiño cara aos máis pobres.

Ai, ai, ai? Cambiemos de tema que falar dos pobres, cansa.
Cando falou dos refuxiados, aí case choro. foi o máis, pero o máis en grao sumo. ¡Que sensibilidade!

Non recordo oír palabras súas cando en Ceuta (praia do Tarajal) morreron polo menos quince inmigrantes, tampouco cando o Partido Popular negábase a dar acollida aos refuxiados ou diferentes partidos non querían pagar a sanidade dos inmigrantes? Pero as súas palabras no discurso compénsano todo. Seguro estou de que os refuxiados xa están máis tranquilos logo de escoitarlle e, moi probablemente, con todos os seus problemas solucionados. Supoño que é por iso que xa non saen en televisión, porque xa non teñen ningún.

E o da referencia á corrupción? ¡Moi ben feita! Só unha vez pero suficiente. O bo si é breve, dúas veces bo. Todos sabemos que é un experto en corrupción dado que se rodeou de persoas con recoñecido coñecemento na materia, aos que seguro consulta. Por unha banda, está o seu pai ao que un catedrático de economía e exconselleiro de Campsa, Roberto Centeno, acusa de cobrar entre un e dous dólares por barril de petróleo ou o The New York Times afirma que conseguiu máis de 1.800 millóns de euros de fortuna; iso por non falar das organizacións que denuncian a súa participación no tráfico de armas. Non menos coñecedores da materia son a súa cuñado Urdangarin e a súa irmá Cristina, moi afeccionada a pagar cunha tarxeta cuxos fondos descoñece a súa orixe, ou as curmás do seu pai imputadas por blanquear o diñeiro con Gao Ping (tres por falta dunha)/dunha).

O goberno e a oposición deben asesorarlle ben neste asunto, sobre todo, co presi Rajoy que sabe de sobres, sedes construídas en B, ordenadores borrados, Gürtel, Púnica, Bárcenas, e o leite en verso. O tío é un ilustrado da corrupción porque dubido que exista outra persoa que trate con tantos corruptos. Bo, agora que o penso, Esperanza Aguirre é unha experta en contratalos, así que a cousa non esta clara.

E na opo, temos a Pedro Sánchez, que llo pasaba en grande en Bankia, e a Susana Díaz coas súas ? Total, dada a escaseza de corrupción e o seu amplo elenco de expertos na mesma, coincidimos en que non é bo falar do tema porque se pode caer no alarmismo e é o que menos necesita este país. Sabia decisión transmitir tranquilidade
Maxestade, despois do discurso do outro día estou esperando impaciente a súa próxima aparición na Pascua Militar, porque todos sabemos que as Forzas Armadas son demócratas, modernas, exemplo de dereitos e liberdades, así como un modelo a seguir contra a corrupción

Desde hoxe, teña claro que conta cun súbdito máis porque me convenceu por completo? ¡Aos seus pés!

¡Feliz Nadal!
* Luís Gonzalo Segura, é exteniente do Exército de Terra e autor das novelas “Código vermello” (2015) e “Un paso á fronte” (2014).

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

CONVOCATORIA PÚBLICA DUN CONCURSO DE IDEAS PARA DESEÑO GRAFICO

LOGO 1 pequeno

A Asemblea Republicana de Vigo (ARV) leva dous anos alugando valados publicitarios para conmemorar o 14 de Abril e anunciar a manifestación republicana dese día.

Este ano queremos abrirnos a novas iniciativas e imos convocar un concurso de ideas para realizar o deseño gráfico que anuncie a citada manifestación

BASES DO CONCURSO

1º. PARTICIPANTES

Poderán participar neste concurso calquera persoa física ou xurídica sen máis limitacións que as impostas pola legalidade vixente.

2º. TRABALLOS

O tema dos traballos presentados será libre, pero terán que conter as cores da bandeira republicana (sen escudos nin estrela) e os da bandeira galega (sen escudos nin estrela). Asemade deberá aparecer tamén o logo da Asemblea Republicana de Vigo(ARV) e o seguinte texto
1 – POLA REPUBLICA
2 – Manifestación , xoves 14 de Abril ás 20 horas dende a FAROLA de Urzaiz

Valorarase positivamente a creatividade neste sentido e o encaixe destas premisas.

3º PRESENTACIÓN
Os deseños deberán ser entregados en formato PDF, JPG ou PNG, lexibles para PC, tamaño en escala 1/10 a 800×300 mm e un peso máximo de arquivo de 4 megas.
Ao gañador solicitaráselle posteriormente o arquivo orixinal para a súa reproducción que deberá ter resolución dabondo para un valado de 8 metros de longo e 3 metros de alto, é dicir, unha resolución de 300ppp a escala real (8000×3000 mm) e en CMYK.

So se poderá presentar un traballo por participante.
O logotipo da ARV así como as fotos dos valados dos dous últimos anos están dispoñibles en http://asemblearepublicana.org/fotos/index.php?album =Concurso valados

4º PRAZO DE ENTREGA
Os traballos deberán enviarse ao correo da ARV: contacto@asemblearepublicana.org especificando no asunto “Concurso de Valados” e aportando no propio texto do correo electrónico un teléfono de contacto.

O prazo de entrega rematara o día 20 de febreiro de 2016 ás 24:00 h. Os traballos presentados fora deste prazo borraránse e non entrarán a concurso.
5º CONDICIÓNS
A obra premiada e todos os seus dereitos pasarán a ser propiedade da ARV que asemade reservase o dereito de reproducción da obra finalista.
Os traballos participantes , unha vez expostos para a reunión do xurado, medios de comunicación e público en xeral, serán destruídos para garantir aos seus autores a non utilización dos mesmos noutros fins alleos á súa participación neste concurso.

6º XURADO
O xurado estará composto pola xunta directiva da Asemblea Republicana de Vigo, sendo a súa decisión inapelable e correspondéndolle a resolución de calquera circunstancia non prevista nestas bases. A Asemblea Repúblicana de Vigo non se fai responsable de posibles plaxios
7º PREMIO
A Asemblea Republicana de Vigo concederá un único premio dotado con douscentos cincuenta euros (250), podendo o concurso quedar deserto, tanto por motivos técnicos como artísticos

8º ENTREGA DO PREMIO
A comunicación da decisión do xurado farase pública antes do 15 de marzo de 2016 en lugar e data que se comunicará oportunamente aos autores cuxas obras queden entre as finalistas do concurso. Para máis información, pódese contactar con Amigos dá República Vigo en http://asemblearepublicana.org/blog/ ou en novas@asemblearepublicana.org

CLÁUSULA LOPD
De acordo co establecido na Lei Orgánica 15/1999, informámoslle de que os seus datos persoais pasarán a formar parte dun ficheiro cuxo responsable é Asemblea Republicana de Vigo. A finalidade deste ficheiro é levar a cabo a xestión de datos de participantes en concursos que organiza a asemblea. Informámoslle de que os seus datos poderán ser cedidos aos medios de comunicación coa finalidade de dar a coñecer aos participantes e ganadores dos concursos organizados. Si deséxao poderá exercitar os dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición dirixíndose por escrito á dirección sinalada, achegando unha fotocopia do seu DNI.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario