Entrevista a Joan Garcés sobre Monarquía e Republica

“O que puido ser e non foi ninguén o sabe”, afirma o doctor en Ciencias Políticas Joan Garcés (Llíria, Valencia, 1944). O tamén avogado, autor de varias publicacions, entre elas Soberanos e intervenidos (1996), refirese á revelación do off the record de Adolfo Suárez a Victoria Prego sobre o referéndum para que o pobo español elixira  entre monarquía e república.

Sofía Pérez Mendoza.

 

Estas declaracións cuestionan a altura democrática coa que se vendeu a Transición?

 O feito de que unha entrevista a Suárez realizada en 1995 se fixera pública 20 anos despois, amosa  ata que punto aspectos esenciais do cambio do franquismo ao pluripartidismo fixéronse a través de operacións non reveladas no seu tempo. Hai que entender que ese cambio de réxime foi preparado con moita antelación por quen dentro e fóra de España -no fundamental, a coalición dirixida por EEUU e os seus aliados de Europa na Guerra Fría- sostíñano, e obviamente, non mostraron as súas cartas.

A xornalista Vitoria Prego valora que o referendo era entón “unha hipótese completamente imposible”. Existía marxe para que o rei non seguise sendo rei?

O que puido ser e non foi ninguén o sabe. O certo é que entre a morte de Franco e as primeiras eleccións, algúns dirixentes e organizacións, como o PSOE, enarbolaron bandeiras para atraer votos que logo levaron a portos diferentes aos que anunciaban.O sentimento republicano da gran maioría dos demócratas españois era un caudal de votos. Moitos partidos presentáronse ás eleccións como republicanos, pero os seus dirixentes estaban secretamente comprometidos a aceptar a monarquía. En cambio, aos partidos republicanos, cuxos dirixentes non fixeran ese trato, non se lles legalizou a tempo para presentar candidaturas nas primeiras eleccións desde 1939. A mesma operación fixérona anos despois coa OTAN.

Pedro Cuartango, director do Mundo, resta importancia ao que dicía Suárez aducindo que xa non estaba en plenas facultades mentais.

O que di Adolfo Suárez está plenamente corroborado polos feitos. Que había enquisas antes de que morrese Franco e despois é evidente. Algunhas delas están publicadas e outras serían de acceso reservado a quen as encargaban. Entre o ano 1975 e 1977 había maioría de opcións electorais republicanas, e iso está corroborado polo feito de que Adolfo Suárez non permitiu legalizar a eses partidos a tempo, como a Esquerda Republicana. Só legalizáronse cando se asegurou que todo o espazo electoral fora ocupado polos partidos que pactaron asumir ou aceptar ao xefe do Estado designado por Franco.

Coñecer isto agora é unha estocada máis ao cuestionamiento da Transición que explota co 15-M?

A min sorpréndeme que esa entrevista publicada agora esperte este debate porque o que di Suárez non é nada novo para calquera que vivira esa época ou que a estudou. Si espertou debate é porque hai unha sensibilidade social e política cara a eses temas, o cal é positivo.Significa que a sociedade non está durmida.

Que implicaciones pode ter no presente?

Calquera que coñeza a historia contemporánea de España sabe que desde o século XIX ata hoxe o debate en torno á forma republicana de goberno estivo sempre presente. Cando as ditaduras fascistas en Europa chegaron ao seu fin, como en Italia ou en Grecia, o electorado puido elixir entre monarquía ou república, entre democracia con coroa ou sen coroa. Esa elección ao pobo español furtouselle ata hoxe, pero obviamente o tema está aí.

Esta revelación pode servir para empuxar o debate monarquía/república?

Tanto no século XIX como no XX a alternativa republicana foi ollada como unha resposta democrática ás crises dos réximes da monarquía isabelina, que foi desterrada de España en 1868, ou á monarquía afonsina, que abriu as portas á ditadura do xeneral Primo de Rivera. Falar de república en España hoxe en día implica ter que darlle un contido dunha alternativa en canto a soberanía nacional, soberanía popular fronte á negación destas polos sectores que controlan o sistema.

E afondar a crise de credibilidade do rei Juan Carlos e a imaxe de Felipe VI?

A ditadura que se estableceu en España a partir do 39 falaba dunha ilexitimidad de orixe e dunha lexitimidad de exercicio. A monarquía actual ten unha orixe ilexítima, non se pode negar, porque foi creada a partir da ditadura franquista por franquistas, e o debate está noutro terreo, na lexitimidad de exercicio. É o tema de hoxe e de mañá.

Para responder si existe ou non esa lexitimidad de exercicio, non se pode ollar  so á persoa do xefe do Estado,  senón ao conxunto do sistema político do cal el forma parte. Na medida en que é o conxunto do sistema político o que entra en crise, o máis probable é que a institución monárquica non poida desligarse da sorte do sistema. Tamén hai que pensar que ningún Goberno desde 1939 atreveuse a consultar ao pobo español a que responda si quere monarquía ou república. Por algo será.

Fonte : http://www.eldiario.es/sociedad/ilegitimo-monarquia-debate-legitimidad-Garces_0_582692490.html

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Camilo -O Último Guerrilleiro de Galicia-

cartel_proxeccion_vigo

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Non a os Xuizos Farsa!!

A Asemblea Republicana de Vigo solidarizase cos compañeiros detidos, e agora xuzgados, o día da coronación do novo Borbón.

 

“>https://

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

27 DE SETEMBRO

COMO TODOS OS ANOS  O  DÍA 27 DESTE MES, MARTES, XUNTARÉMONOS  NO CEMITERIO DE PEREIRÓ EN VIGO ÁS 18 HORAS DIANTE DA TUMBA DE XOSÉ HUMBERTO BAENA  ALONSO PARA RENDERLLE HOMENAXE NO 41 CABODANO DO SEU ASASINATO POLA DITADURA FRANQUISTA  O 27 DE  SETEMBRO DE 1975

¡VERDADE, XUSTIZA E REPARACIÓN PARA AS  VÍTIMAS DA DITADURA!

 ¡NON AO ESQUECEMENTO!

¡ANULACIÓN DOS XUÍZOS DO FRANQUISMO!

 ¡NON Á IMPUNIDADE!

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

Antía Cal: Benqueridos cidadáns de Vigo

Benqueridos cidadáns de Vigo:

Hoxe é un día de festa. Hoxe celebramos o 85 aniversario da proclamación da II República, un deses intres na nosa historia de democracia e liberdade, de laica igualdade, de ilustración e cultura.

¿Por que significan tanto eses cinco anos da nosa historia?

¿Por que República significa máis que a forma de estado democrático por excelencia?

¿Por que para os filósofos e sabios, a tradición republicana, que afunde as súas raiceiras en Atenas, é sinónimo de Bo goberno?

Para esta mestra que vos fala, a resposta non ten dúbida: está na educación da cidadanía. Para os republicanos, o súbdito so alcanza a condición de cidadá a través da educación. A República propúxose educar á poboación para iniciar o camiño da transformación social. Como dicía Don Ramón Carande “Necesitamos muchos miles de escuelas y maestros; únicamente cuando lleguen a discurrir los españoles se conmoverán las estructuras más reacias”.

Por iso a República lanzou as “Misións Pedagóxicas,” que pretendían levar aos pobos máis remotos a formación e culturas que só estaba dispoñible nas cidades, para converter aos habitantes do rural en ‘Colaboradores del progreso nacional elevando su nivel cívico y cultural’. Entre 1931 e 1934 as misións visitaron 495 pobos, en estancias nas que se facían lecturas poéticas, tocábase música clásica cun gramófono, proxectábanse películas e tras catro ou cinco días, marchaban deixando unha pequena biblioteca cuns centenares de volumes, ao coidado do mestre da vila: esa era a tarefa principal: crear bibliotecas públicas: ‘Libros y más libros: esa es la gran siembra que ha de hacerse sobre la tierra de España’.

Así a 2ª República fixo moito pola nosa educación e hai que recoñecerllo.

  • Primeiro de nada, respetou os bilingüísmos que hai en España, empezando polo galego- castelá.
  • Ensínabase na lingua materna e logo estudiábase tamén o castelán.
  • Atopáronse sen escolas, e de primeiro escomezaron edificando cinco centas por ano.
  • Os mestres tiñan que formarse, adicouse na formación do mestre, que era considerado a “alma da escola”. Dignificaron a profesión ensinandolles a traballar dende que remataban os estudios.
  • Nas escolas estableceuse a coeducación.
  • Atenderon ós nenos que estaban mal nutridos e mal vestidos. Empezaron a educalos despois de bencomidos.
  • As escolas chegaron a todos os currunchos, non podía haber un neno sen escola.

A primeira vez que escoitei falar da 2ª República foi na Habana, a meus tíos Anxel e Xoan, irmáns de mamá, que estaban moi contentos e eran republicans.

Eu tiña daquela 7 ou 8 anos, viñémonos para Galicia con mamá o 13 de maio de 1932, a vivir no Mesón de Muras, dos meus avós. Papá ficou en Cuba traballando. Estudiaríamos na Coruña, pero estando en Muras acudíamos á escola. Doña Rogelia e don Antonio eran os mestres. Acolléronnos moi garimosos.

Ela foi a primeira que nos invitara a que nas vacacións leramos libros da biblioteca que nos regalara a República, uns libros fermosísimos, do Século de Ouro do Castelán. Cousa que fixen de contado aquel vran e os seguintes. Aquel vran aproveitámolo en Muras. Todo foi ben cando chegamos e nos afixemos. Así pois, eu coñecín de nena a misión pedagóxica que viñera a Muras e deixara esa biblioteca centrada no século de ouro ao coidado dos mestres.

Pero catro anos máis tarde en 1936, precisamente no mes de xullo, a miña tía Canducha deume un recado para levarlle ao avó, que estaba mondando o morteiro das coles, perto da casa, e cando ía polo arcén en chegando sentín moito boureo, viñan unhas camionetas, coas caixas de carga cheas de homes de pé, berrando moito. Corrín cabo do avó que estaba moi solprendido. Non pararon no mesón, baixaron para Muras. Eran os mineiros de Viveiro.

Días mais tarde os guardias colleron preso a don Antonio, o mestre, botándolle culpas de ter correos con Rusia. O avó e a miña tía Cándida non daban conta do que acontecia, porque eles eran os que repartían os sacos do correo e nunca tal escoitaran.

Pasaron inda ben días, o avó e a tía Canducha ían e viñan de Lugo; de don Antonio nunca máis se soupo.

E nestas, ven no coche de línea doña Julia Cerdeiras, que eran familia moi querida no Mesón, para seguir a Burgos para falar con Franco porque culpaban a seu irmán, que era alcalde de Viveiro, por ser do Partido Galeguista. Doña Julia ía e viña nos viaxes do correo e sempre baixábase no Mesón e poñíase a chorar con miñas tías e mamá na cociña. Eu preguntaba e nada me contaban.

E nesas alturas estaban nos medios de comunicación estas palabras con feitos que perduran na historia:

O General Queipo de Llano, quen nas súas escuras alocucións desde Radio Sevilla ameazaba:

no es justo que se degüelle al rebaño y se salven los pastores. Ni un minuto más pueden seguir impunes los masones, los políticos, los periodistas, los maestros, los catedráticos, la escuela, la prensa, la revista, el libro y la tribuna”.

Cando medrei e estudiei maxisterio na Coruña non se volveu a falar da República, nin cando estudiaba Filosofía e Letras na Universidade de Santiago. Tiven que agardar a ir a “Escola de Vran de Rosa Sensat” en Barcelona para volver a escoitar falar da 2ª República, lembrando aqueles tempos de bos recordos.

Agora, para despedirme quero recordar ó meu home. No cabo de ano na nosa casa, todos agardábamos os estoupidos dos foguetes que botaban esa noite os do Concello. Namentras non comenzaban Antón xogaba cos nenos, era moi neneiro.

Cando por fin soaban, Antón facía un corre corre apagando todas as luces da casa, e logo abrir as fiestras que daban á Gran Vía, e con toda a súa forza, ante ledicia dos cativos, berraba

¡Viva a República!

Antía Cal Vázquez

Vigo, Abril 2016.

Publicado en Artigos | Deixa un comentario

14 Abril 2016

https://

Publicado en Artigos | Deixa un comentario