E despois do día veu a noite. Noite pecha, noite escura, noite sombría, noite mesta, noite moura, noite fría, noite densa, noite lóbrega, noite negra.

Día dun longo e frío inverno ourensán. Pai e filla ao carón da lareira. Hoxe, a historia de Isolina. Si, da nosa veciña. Desa muller perpetuamente tinxida de negro. A do infindo sorriso, mais só a do xesto constante, a do eterno aceno. A historia de Isolina, a historia do pai, a historia da filla, a miña historia, a nosa historia, a historia colectiva.

Verán do 36. Manuel á sombra da oliveira á porta da adega da súa casa. Polo camiño, tres homes trouleando. Saúdos, risas, convite, tazas, conversa. Uns: desorden. Outro: democracia e avances sociais. Mais risas, outra taza, apertas, grazas, ata mais ver.

Negro, negro como as tebras.

Madrugada. Gran balbordo. Espertar. Desconcerto. Golpes na porta. Medo. Berros. Terror. Paseo. Golpes. Insultos. Disparo. Morte a beira do Miño.

Negro, negro como as tebras. Negro acibeche. Negro coma o carbón. Negro como as roupas de Isolina… 40 anos de longa noite de pedra.

Noite. Noite que relae a luz. Noite de barbarie, noite de atraso, noite de inxustiza, noite de intransixencia, noite de miseria, noite de ignorancia, noite de imposición, noite de tortura, noite de arrepío, noite de morte.

Noite que apaga o día. Día da democracia, día do federalismo, día do laicismo, día da igualdade de dereitos, día do sufraxio feminino, día dos logros sociais, día do dereito ao divorcio, día da educación e da sanidade universal, día da revolución pedagóxica, día da ambición modernizadora, día da reforma agraria, día da investigación científica, día do debate intelectual, día da creatividade artística, día da vangarda cultural…

E esta é a historia. E así é a nosa historia. A historia que todas e todos, como a filla, necesitamos saber. A historia que coma o pai, estamos obrigados a transmitir. A historia que como Isolina non queremos esquecer. Esta é a historia, a historia de Isolina, a historia de Manuel, a historia colectiva, a nosa historia a miña historia.

E só así: sabendo, lembrando, non esquecendo, crendo e loitando… só así a luz disipa as tebras. Porque, despois da noite… sempre ven o día.

E só así faremos xustiza

E só así repararemos

E só así poderemos mirar cara adiante

E só así viviremos unha Galiza republicana.

Viva a República!!!!.

Xesus López Carreira

A min tamén alporizamea que nestes tempos de crise o rei ande nestes carisimos luxos, pero alporizame mais o ver a que destina ese diñeiro a matar elefantes¡¡¡¡ valente machotada¡¡¡¡. Non lle atopo a graza por ningúnres. Porse diante co seu escopeton dese grandísimo e precioso animal, pegarlle un tiro sen mais é converter a súa bela maxestosidade nun cadáver. Imaxino que o rei será un deses cazadores que se declara amante da natureza e dos animais pero que non ten problemas en pegarlle un tiro a iso que tanto di amar. Asi mesmo que sexa presidente de honra da ONG WWF Adena, que protexe aos elefantes é outra hipócrita contradición e desde aquí rogo a esa ONG que sexan consecuentes e retiren tal titulo a este asasino de elefantes. A opinión publica puxo recentemente o primeiro suspenso á monarquia, por favor engádanlle o meu cero patatero.

*Artigo publicado en español en La Voz de Galicia do 16 de abril. Ramón Varela é membro da Asemblea Republicana de Vigo

A República xa non é unha necesidade reparadora da democracia, é unha necesidade moral. Hai que varrer da nosa historia a esta indesexable familia, con aquela frase do propio xeral Prim: «Os borbóns nunca máis».

Salvador López Arnal

Os feitos segundo din Nove de abril de 2012, cinco da tarde: Felipe (polo seu tío, o príncipe de Asturias) Juan (polo seu bisavó, o conde de Barcelona) Froilán (polo santo patrón de Lugo; a súa nai, a infanta Elena, é duquesa de Lugo) e de Todos os Santos (por un singular costume familiar que intenta apuntar seica á distancia, medible en anos-luz, entre o facer e o dicir históricos dos Borbóns [1]), o neto maior da primeira autoridade do estado, o fillo da infanta Elena (quen lle inculcou, segundo a prensa do corazón, a súa afección polos touros) e de Jaime de Marichalar (aínda duque de Lugo?), foi operado dun disparo ao pé e está recuperándose na clínica Quirón de Madrid, unha institución que desde a súa inauguración, a finais de 2006, naceu “co firme propósito de converterse nun referente na sanidade privada madrileña”. Niso seguen con apoio da realeza.

FJF, un adolescente de 13 anos que debe cursar primeiro de ESO (por certo, non era o 9 día lectivo na comunidade de Madrid?), estaba na tarde do luns en Soria co seu pai realizando exercicios de tiro no patio da leira familiar (¡miúda leira!). Nun descoido, ¡vaia por Deus e por Todos os Santos¡, algo descoidados nesta ocasión, disparóuselle a escopeta de calibre 36.

A Casa Real “que se apresurou en asegurar que era unha arma de pequeno calibre” (comprobámolo?)- emitiu un comunicado no que fala de que “o pequeno” estaba realizando “prácticas de tiro” e “estando no patio da casa acompañado do seu pai, disparóuselle unha escopeta” causándolle unha ferida no pé dereito. E que prácticas con esas?

Acompañado ou non polo seu pai, facendo ou non prácticas de tiro, FJF estaba utilizando un arma aos 13 anos de idade (en xullo cumprirá 14). A Garda Civil, a nosa nunca suficientemente eloxiada Benemérita e pecha España, permite o uso destas armas de “pequeno calibre” a maiores de 14 e previa autorización especial. Para conseguir o permiso, informa EFE [2], “ precisase pasar unha proba teórica, na que se avaliará o coñecemento das armas e o Regulamento de Armas, de acordo o programa de coñecementos establecido”. Ademais compree realizar un exame práctico que ten lugar “en campos, polígonos ou galerías de tiro legalmente autorizados”. Serven para comprobar “a habilidade para o manexo e utilización das armas que vaia utilizar o menor”.

O accidente do neto maior da primeira autoridade de Estado, fillo da infanta Elena, non exenta en principio do cumprimento de lei algunha, desatou unha razoable polémica sobre o uso de armas en menores. Por que? Porque con 13 anos non se pode obter autorización algunha para utilizar armas segundo o Real Decreto 137/1993 (29 de xaneiro Sección II Art.109). O ex Defensor do Menor, Javier Urra, sinalou que non está permitido o uso de armas a menores de 14 anos nin sequera de aire comprimido. Non vale, engadiu con sensatez, que se alegue que o menor estaba co seu pai e que a leira fóra de propiedade familiar. Non se trata de Eurovegas: nas leiras reais tamén rexen ou deben rexer as normas do Estado.

Durante o informativo matinal de T5, Javier Urra advertiu que para manexar armas “necesitase ter un equilibro mental e psicolóxico que se avalía nos exames previos á obtención da licenza”. Non parece seguro que ese equilibrio ao que se alude se dé en todos ou nunha parte das persoas que manexan armas pero Urra tivo a coraxe cívica suficiente para engadir que «deixar un arma a un rapaz que está na idade do cambio, hormonado, non é o mellor para ter un arma hai que ter un equilibrio e un adolescente, en xeral, non o ten». Polos antecedentes e o que se coñece de FJF -cursou estudos nun internado do Condado de Sussex, Reino Unido, durante o curso 2010-2011, para “controlar as súas travesuras” (emprendeuna a fartar cos seus curmáns o día da voda do Príncipe e dona Leticia. ¡Cosillas de fillos de príncipes!)-, tampouco parece que o adolescente accidentado teña ese equilibrio ao que aludía o ex defensor do menor.

O Partido Animalista (PACMA), sensato nesta ocasión, pregúntase na súa páxina web [3] «Que prácticas de tiro realizaba Froilan xunto ao seu pai na súa leira de Soria? Non sería algún tipo de cacería, prohibida pola súa idade e tipo de arma que se lle disparou? Por que Froilan, de 13 anos de idade, portaba un arma cuxo uso só permítese a maiores de 14 anos?. Polo demais, engade o PACMA, o comentario é seu, non é a primeira vez que a familia Borbón vese envolta nun accidente con armas de fogo: “ non é verdade que con 18 anos, ao rei Juan Carlos, disparóuselle o revolver e causou a morte ao seu irmán Afonso, mentres xogaban na súa casa de Estoril?.
A raíña Sofía, nacida en Grecia a pesar de que ata o momento non enviou ningunha mensaxe de condolencia á familia do falecido farmacéutico xubilado Dimitris Christoulas, puxo a guinda no novo desaguisado borbónico. «Cos nenos sempre pasa iso» [4], esta foi a súa curiosa explicación cando na mañá do 10 do abril acudiu a visitar ao seu neto.

A infanta Elena, pola súa banda, non se quedou moi atrás, declarou que era Jaime de Marichalar e non ela quen acompañaba ao neto maior do rei. «Eu non estaba con el, estaba o seu pai», manifestou ao ser preguntada polas circunstancias nas que se produciu o accidente. E algo enigmáticamente engadiu: «Si, máis ou menos estaban de caza». E que quererá dicir iso de que máis ou menos estaba de caza? Non é esa precisamente a acusación do Partido Animalista? Non desmente ese comentario o comunicado da Casa Real? Non se falaba neste de “prácticas de tiro? Que confianza pode ter a cidadanía dos comunicados da Casa Real sobre este ou outros temas? Poden crerse nas súas explicacións sobre a trama Urdangarin-Borbón-Torres, por exemplo, e a exemplar actitude do Rei?

¡Que familia tan modélica nosa querida e nunca admirada suficientemente Familia Real borbónica! Mentres tanto, o tío de FJF segue de directivo en Telefónica Internacional, a súa tía segue sendo asalariada da Caixa e segue sen recordar os antigos texemanexes de Aizoon, a empresa da que segue sendo copropietaria, e iso si, tras declaradas presións políticas e para demostrar, unha vez máis, a independencia do poder xudicial, tres mozos cataláns seguen detidos en prisión preventiva por mover colectores, formar parte de piquetes informativos e desacato á “autoridade”. Non cumpriron as leis. Os pais de FJF si en troques.

Xa o apuntou o poeta asasinado, o gran Federico, gritando cara a Roma (con mensaxe anexa cara a Madrid e ao resto da península): porque queremos el pan nuestro de cada día, /flor de aliso y perenne ternura desgranada, /porque queremos que se cumpla la voluntad de la Tierra/ que da sus frutos para todos”.

Por certo, por se se esqueceron, este sábado é 14 de abril. Faltábanlles motivos? Xa teñen outro motivo máis para recordar a República de Negrín, Durriti, Nin e Ibárruri e vindicar a cada día máis urxente e necesaria III República Federal Ibérica: ¡menten como bellacos e teñen a barbaridade como norma!

PS: O xuíz desestimou o recurso e os novos estudantes cataláns deberán seguir no cárcere. Canto tempo? Nada podemos facer? Nada imos facer?

Notas:
[1] Mábel Galaz, ?O neto maior dos Reyes, operado tras dispararse nun pé?. O País , 10 de abril de 2012, p. 43.

[2]http://www.publico.es/espana/428894/o-neto-maior-do-rei-dispárase-accidentalmente-en-o-pé
[3]http://www.pacma.es/n/12504/o_neto_de o_rei_ferido_tras_dispararse_a

súa_escopeta
[4] http://www.publico.es/espana/428926/a-raíña-sofia-con-os-ninos-sempre-pasa-iso

A Fraga botáranno de xefe da oposición em Madrid, os do seu próprio partido. Queimara todos os recursos: os aldraxes contra os nacionalistas, contar chistes nas Cortes, ir de entrevistado a programas de humor, renovar por idade o que él mesmo chamaba “o goberno na sombra”. O voto non daba chegado. “O xefe é o mellor, pero non o votan porque mete medo”, dicían os seus.

Fraga sabía a verdade: “Non me negan o voto a min, néganllo a Franco”. Outros candidatos formados coma él no Estado de Excepción, marcaban distancias coa Ditadura; pola contra,  Fraga buscaba un “franquismo sociolóxico”, algo parecido a un peronismo sen Perón. Repetía que acabarian subindo a Franco aos altares. Unha canonización da que, se cadra, tocáballe algo a él como lle pasara ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa dende o Goberno Civil mentres espallaba o engano de que se atopaba en Bonn; defendera a tortura e o asasinato de Julián Grimau, as tundas aos mineiros folguistas de Langreo e a rapa das súas mulleres; falseara un perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, deitado polos gardas dende un quinto piso; ordeara unha malleira de madrugada, cuase mortal, para José Antonio Novais polo delicto de ser correspondente de Le Monde despois de ser ameazado polo poderoso ministro en barulleiras conferencias de prensa; dinamitador do diario Madrid e responsábel de suspensións e multas insuportábeis contra 550 publicacións.

Cando alguén recordaba estas medallas, o seu gabinete protestaba: “É o seu carácter que o traizoa, pero é honrado a carta cabal”. Habería que lembrar a man larga coa que saldaron o Sáhara nos “Acuerdos de Madrid”. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles contratos surrealistas do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

Non é que o Estado inteiro lle cabera na cabeza, como ainda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID sobre o que tiña goberno privado. Fraga creou un goberno paralelo dependente deste arquivo privilexiado. Estaba mellor informado ca o entorno de confianza de Franco. Ainda asi, o Ditador utilizouno e despois entregoullo ás alimañas do Opus Dei.

Manter esta rede privada de información non le producía votos. Por fin Romay Beccaría propuxera buscarlle un acubillo en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato para a Moncloa, ofrecéranlle a Alcaldía de Madrid pero el acabou coa reunión con lanzamento de cinceiros e grandes voces.

Por fin díxolle ao seu partido: “Irei a Galiza cunha condición: quero maioría absoluta”. Unha maioría que el mesmo coidaba imposíbel na carreira á Moncloa, parecíalle doada en Galiza. A súa proposta consistía en preparar unha saca con 850 votos de emigrantes en Venezuela que ap0licados ao exiliado censo de Ourense, prometían 4-5  postos de seguridade sobre os inquéritos. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, tería gañado a elección de non faceren o truco de Ourense. José María Cuevas, presidente da CEOE, garantía a Fraga una campaña sen límite de gasto a cambio da subvención pública do eucalipto e o bloqueo indefinido do Plano Forestal, anunciado polo PSOE. Una pavorosa campaña de lumes cargaba de pólvora la campaña do ministro de Franco contra os seus adversarios y extendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos presunto emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989, mantivérase na páxina electrónica do PP até que alguén do propio partido comprendeu que, ao non repetirse, constituía un recoñecemento de pucheirazo ante que un trofeo eleitoral atribuido ao xefe.

Os fondos del FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de edad e novas utilizacións do voto emigrante. Un acta de diputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP.

Fraga no citou nunca en Galiza a palabra Democracia. Acaso cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba fachendear da súa biografía de fascista? A modernización proposta para Galiza foi, de feito, unha grande privatización con comisións ara o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruido con prensa de tendencia única, contratas millonarias, deserción do Parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galiza, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise virando nunha casa de bruxas do profesorado galego-falante.

Galiza ten hoxe o índice de paro e emigración da mocidade máis elevado da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nível de asistencia sanitaria pública e as pensiones son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano, pecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres periódicos e tres sitios electrónicos de referencia.

Gustavo Luca é xornalista

 * Profesor de Ciencia Política de la Universidad Complutense de Madrid

http://blogs.publico.es/juan-carlos-monedero/2012/01/16/manuel-fraga-un-franquista/

O delito de inxurias á Coroa atópase recollido na Lei Orgánica 10/1995, de 23 de novembro, do Código Penal no seu Título XXI, chamado Delitos contra a Constitución. No Capítulo II recóllense os Delitos contra a Coroa, nos que se inclúen:

[...] ao Rei, ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa [...] art. 485.

No punto 3º do arriba mencionado artigo 490 establécese que:

“O que calumniase ou inxuriase ao Rei ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa, no exercicio das súas funcións ou con motivo ou ocasión destas, será castigado coa pena de prisión de seis meses a dous anos se a calumnia ou inxuria fosen graves, e coa de multa de seis a doce meses se non o son.

E no 491:

1. As calumnias e inxurias contra calquera das persoas mencionadas no artigo anterior, e fóra dos supostos previstos no mesmo, serán castigadas coa pena de multa de catro a vinte meses.
2. Imporase a pena de multa de seis a vinte e catro meses ao que utilizase a imaxe do Rei ou de calquera dos seus ascendentes ou descendentes, ou de Raíña consorte ou do consorte da Raíña, ou do Rexente ou dalgún membro da Rexencia, ou do Príncipe herdeiro, de calquera forma que poida danar o prestixio da Coroa.

 
CRITICAS Á LEXISLACIÓN  EN DEFENSA DA COROA

Desde diferentes sectores sociais, políticos e xudiciais vense  criticando a  tipificación de inxurias á Coroa como delito. Os principais argumentos empregados son que limita o dereito á liberdade de expresión, que privilexia á Familia Real Española frente ao resto de cidadáns e que o seu castigo resulta contraproducente para os intereses da monarquía.

O  13 de septembreo de 2007, Giulia Tamayo, da ONG pro-dereitos humans Amnistía Internacional, declarou que a súa organización acababa de remitir sendo escritos dirixidos ao Ministerio de Xustiza e á Fiscalía da Audiencia Nacional nos que se pide que se revise a lexislación española para garantir os dereitos dos periodistas.

Na sesión  parlamentar do 22 de abril de 2008, o  grupo parlamentario de Esquerda  Unida (IU-ERC-ICV) presentou unha proposición de Lei Orgánica para despenalizar as inxurias á Coroa  por considerar que o seu castigo afecta aos fundamentos básicos do sistema democrático e é desproporcionada.

O  10 de outubro de 2008, un grupo de 50 letrados provenientes principalmente de Baleares, Catalunya e Valencia presentaron no  Colexio de Avogados de Barcelona un manifesto no que expresan a súa preocupación polo enxuizamento constante de persoas relacionadas coa queima de fotografías e imaxes da  familia real. Destacan que a sobreprotección á Coroa pode chocar co dereito á igualdade  recollido no artigo 14 da Constitución española de 1978. Ademáis engaden que por ser unha institución imposta, debe aceptar as críticas por parte da cidadanía. O obxectivo do manifesto era promover o debate ao redor desta cuestión nos colexios profesionais e en xeral na  sociedade

O 15 de outubro de 2008 a ONG Reporteros Sin Fronteras pediu que se reformara a lexislación española sobre inxurias á Coroa xa que perxudica a liberdade de expresión.

(Documentación: Asemblea Republicana de Vigo)