Madrid 21 de enero de 2012

LUGAR: se celebra en el Club de Amigos de la UNESCO de Madrid (CAUM), en la Plaza Tirso de Molina, 10

ASISTENTES: . La AsembleaRepublicana de Vigo, Asociación Granadina Verdad Justicia y Reparación, Asociación Manuel Azaña de Madrid, Asociación Madrileña de Ateos y libres Pensadores, Ateneo Republicano de la Alpujararra, Ateneo Republicano de Leganes, Ciudadanos por la República, Ciudadanos por la Republica de Cuenca, Asociación Republicana de Villaverde, Fundación de Investigaciones Marxistas, Forum Republica Morvedre, Gane la Tercera, Associació Joan Peset i Aleixandre del País Valenciá, Izquierda Republicana, Izquierda Unida, Movimiento por la Tercera Republica de Aragón, Ateneo Republicano San Sebastián de los Reyes, Partido Comunista de España, Plataforma 14 de Abril de Valencia, Republícanos por Almoradí, Unidad Cívica por la Republica Federal, Unidad Cívica por la Republica de Navarra, Unión Republicana, Foro de la Memoria de Segovia, Plataforma Republicana de Tenerife, Asociación de Tarrasa por la Tercera Republica, UCR Murcia, UJCE, Granada por la Republica, PSUC-Viu.

MESA del Encuentro Republicano: La conformaron Gloria Aguilar (PCE), Fran Pérez (Izquierda Republicana), Armando López Salinas (Unidad Cívica por la República- Federal), y Gabriel González (Ciudadanos por la República)

Desde las 10,30 horas se va recibiendo a los asistentes, se les entrega el llamamiento republicano y una acreditación.

OBJETIVO DEL ENCUENTRO REPUBLICANO

 A las 11,30 comienza el Encuentro Republicano, tras una presentación a cargo de Gloria Aguilar, y un saludo de Fran Pérez, desde la Mesa, que adopta un papel moderador.  Intervienen también, a lo largo del debate, Armando López Salinas y Gabriel González

Se explica que el objetivo del Encuentro no es otro que ir aglutinando y articular al movimiento republicano plural y diverso que viene trabajando en el conjunto del estado español, y recoger propuestas e ideas de trabajo para realizar a lo largo del año.

Portavoces de las distintas asociaciones presentes en distintos territorios del estado, realizan distintas intervenciones explicando brevemente sus actividades durante el año y realizando propuestas de posible trabajo en común.

PROPUESTAS PLANTEADAS:

1.- Promover manifestaciones y actos públicos republicanos con motivo del 14 de Abril de 2012 en todas las capitales de provincia y en todas las localidades del estado español donde haya condiciones para ello. Ir implicando en cada sitio a más organizaciones en la convocatoria del 14 de Abril (fuerzas antineoliberales, 15-M, movimientos sociales, asociaciones ciudadanas, sindicatos, etc).

Organización de otras actividades: cenas republicanas, exposiciones, ciclos de cine, etc

 2.- Promoción en nuestras localidades de nombres de Plazas de la República, que en algunos sitios ya se están logrando. Explicar las propuestas a los grupos municipales, realizar campañas de concienciación ciudadana, recoger firmas de asociaciones para apoyar esta propuesta ante el Ayuntamiento, etc. También reivindicar la memoria republicana aprobando calles para políticos republicanos, colocar placas en cementerios, actos de homenaje a víctimas del franquismo, etc. También realizar campañas para la retirada de los símbolos y nombres de calles franquistas, tema que muchas asociaciones ya están trabajando.

 3.- Los presentes se declaran partidarios de una República Federal, Solidaria y Laica, pero plantean que no debe excluirse el trabajo futuro junto a otras organizaciones republicanas, aunque sean nacionalistas.

3.- Los presentes se declaran partidarios de una República Federal, Solidaria y Laica  y que al ser  conscientes  de que la formación social-histórica que llamamos Estado Español se corresponde con la de un estado plurinacional y plurilingüistico, afirman la necesidad de ser especialmente respetuosos con las identidades nacionales (lingüísticas, sociales y culturales) de los distintos pueblos que lo integran.

4.- Durante el 2012, promocionar ‘conciencia y ciudadanía republicana’, sin esta base no estaremos preparados para la llegada de la República. Promoción de Ateneos Republicanos, charlas, seminarios, actos políticos republicanos, de memoria histórica, de debate sobre educación y sanidad pública, laicismo, privilegios de la iglesia, estado federal, etc

 5.-Organizar unas Jornadas Estatales “POR UN PROCESO CONSTITUYENTE” abiertas en las que participen Partidos Políticos, Sindicatos, Movimientos Sociales y gentes de la Cultura y de la Universidad, se propone que se realicen en Navarra, para el debate y posterior redacción de un programa de acción política que trace una estrategia y una hoja de ruta para ir dando pasos hacia ese proceso constituyente. Se entrega a la mesa por parte de la UCN-R propuesta de un documento con las bases políticas y organizativas de dicho encuentro.

  6.- En las movilizaciones anti-crisis, contra los recortes, del 15-M, del tipo que sean: con la bandera tricolor. Implicación del movimiento republicano en su lucha junto a los trabajadores y los sectores populares perjudicados por la crisis, y los recortes y medidas neoliberales del gobierno, etc. La República que venga no puede ni debe ser una República de derechas.

 7.- La lucha contra corrupción y la crisis económica son dos motivos de preocupación y acción para los republicanos, que planteamos por ello la necesidad de una república como alternativa más democrática a un sistema capitalista, superador de este sistema bipartidista y bancario, mostrando nuestro convencimiento de que no habrá una salida justa a la crisis dentro de la monarquía y del sistema capitalista actual.

 8.- Continuar la lucha contra la impunidad de los crímenes del franquismo: por los derechos humanos, exigiendo justicia a las víctimas del franquismo. Muchas asociaciones ya están trabajando este tema en sus territorios.

 9.- Promover charlas, Movilizaciones o actos de protesta contra Urdangarín con lemas del tipo: »La corrupción ha llegado a la Casa Real», «Devuelve el dinero sustraído, Urdangarín», etc. Particularmente, y en el corto plazo, ver que puede hacerse en Palma de Mallorca, cuando testifique Iñaki Urdangarín.

 10.- Emitir un comunicado informando de la celebración del Encuentro Republicano, exigiendo a Urdangarín la devolución del dinero obtenido ilegalmente de administraciones públicas. 

 11.- Estudiar una posible personación como acusación popular en el Caso Urdangarín.

 12.- Realizar movilizaciones, si se diera un contexto -que está próximo- en el marco de la sucesión dinástica. Está en marcha campaña monárquica para la abdicación del jefe del estado en el heredero de la Corona. Campaña en contra la sucesión y por la III República ya.

  JUNTA REPUBLICANA

  A las 13,30 horas, y por unanimidad de todas las asociaciones presentes se decidió el nombramiento de una Junta Republicana de carácter estatal, para establecer las tareas de coordinación del movimiento republicano español, compuesta por las siguientes organizaciones: Red de Municipios por la III República, Unidad Cívica por la República Federal (UCR), Partido Comunista de España (PCE), Izquierda Republicana (IR), Ciudadanos por la República, Gane la III, MP3 (Movimiento por la III) de Aragón, y la Fundación de Investigaciones Marxistas. Unidad Cívica Navarra por la República.

 Elegida la Junta Republicana, se dio termino a la sesión. La Junta Republicana convocará la siguiente.

A Fraga botáranno de xefe da oposición em Madrid, os do seu próprio partido. Queimara todos os recursos: os aldraxes contra os nacionalistas, contar chistes nas Cortes, ir de entrevistado a programas de humor, renovar por idade o que él mesmo chamaba “o goberno na sombra”. O voto non daba chegado. “O xefe é o mellor, pero non o votan porque mete medo”, dicían os seus.

Fraga sabía a verdade: “Non me negan o voto a min, néganllo a Franco”. Outros candidatos formados coma él no Estado de Excepción, marcaban distancias coa Ditadura; pola contra,  Fraga buscaba un “franquismo sociolóxico”, algo parecido a un peronismo sen Perón. Repetía que acabarian subindo a Franco aos altares. Unha canonización da que, se cadra, tocáballe algo a él como lle pasara ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa dende o Goberno Civil mentres espallaba o engano de que se atopaba en Bonn; defendera a tortura e o asasinato de Julián Grimau, as tundas aos mineiros folguistas de Langreo e a rapa das súas mulleres; falseara un perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, deitado polos gardas dende un quinto piso; ordeara unha malleira de madrugada, cuase mortal, para José Antonio Novais polo delicto de ser correspondente de Le Monde despois de ser ameazado polo poderoso ministro en barulleiras conferencias de prensa; dinamitador do diario Madrid e responsábel de suspensións e multas insuportábeis contra 550 publicacións.

Cando alguén recordaba estas medallas, o seu gabinete protestaba: “É o seu carácter que o traizoa, pero é honrado a carta cabal”. Habería que lembrar a man larga coa que saldaron o Sáhara nos “Acuerdos de Madrid”. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles contratos surrealistas do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

Non é que o Estado inteiro lle cabera na cabeza, como ainda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID sobre o que tiña goberno privado. Fraga creou un goberno paralelo dependente deste arquivo privilexiado. Estaba mellor informado ca o entorno de confianza de Franco. Ainda asi, o Ditador utilizouno e despois entregoullo ás alimañas do Opus Dei.

Manter esta rede privada de información non le producía votos. Por fin Romay Beccaría propuxera buscarlle un acubillo en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato para a Moncloa, ofrecéranlle a Alcaldía de Madrid pero el acabou coa reunión con lanzamento de cinceiros e grandes voces.

Por fin díxolle ao seu partido: “Irei a Galiza cunha condición: quero maioría absoluta”. Unha maioría que el mesmo coidaba imposíbel na carreira á Moncloa, parecíalle doada en Galiza. A súa proposta consistía en preparar unha saca con 850 votos de emigrantes en Venezuela que ap0licados ao exiliado censo de Ourense, prometían 4-5  postos de seguridade sobre os inquéritos. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, tería gañado a elección de non faceren o truco de Ourense. José María Cuevas, presidente da CEOE, garantía a Fraga una campaña sen límite de gasto a cambio da subvención pública do eucalipto e o bloqueo indefinido do Plano Forestal, anunciado polo PSOE. Una pavorosa campaña de lumes cargaba de pólvora la campaña do ministro de Franco contra os seus adversarios y extendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos presunto emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989, mantivérase na páxina electrónica do PP até que alguén do propio partido comprendeu que, ao non repetirse, constituía un recoñecemento de pucheirazo ante que un trofeo eleitoral atribuido ao xefe.

Os fondos del FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de edad e novas utilizacións do voto emigrante. Un acta de diputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP.

Fraga no citou nunca en Galiza a palabra Democracia. Acaso cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba fachendear da súa biografía de fascista? A modernización proposta para Galiza foi, de feito, unha grande privatización con comisións ara o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruido con prensa de tendencia única, contratas millonarias, deserción do Parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galiza, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise virando nunha casa de bruxas do profesorado galego-falante.

Galiza ten hoxe o índice de paro e emigración da mocidade máis elevado da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nível de asistencia sanitaria pública e as pensiones son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano, pecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres periódicos e tres sitios electrónicos de referencia.

Gustavo Luca é xornalista

 * Profesor de Ciencia Política de la Universidad Complutense de Madrid

http://blogs.publico.es/juan-carlos-monedero/2012/01/16/manuel-fraga-un-franquista/

O delito de inxurias á Coroa atópase recollido na Lei Orgánica 10/1995, de 23 de novembro, do Código Penal no seu Título XXI, chamado Delitos contra a Constitución. No Capítulo II recóllense os Delitos contra a Coroa, nos que se inclúen:

[...] ao Rei, ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa [...] art. 485.

No punto 3º do arriba mencionado artigo 490 establécese que:

“O que calumniase ou inxuriase ao Rei ou a calquera dos seus ascendentes ou descendentes, a Raíña consorte ou ao consorte da Raíña, ao Rexente ou a algún membro da Rexencia, ou ao Príncipe herdeiro da Coroa, no exercicio das súas funcións ou con motivo ou ocasión destas, será castigado coa pena de prisión de seis meses a dous anos se a calumnia ou inxuria fosen graves, e coa de multa de seis a doce meses se non o son.

E no 491:

1. As calumnias e inxurias contra calquera das persoas mencionadas no artigo anterior, e fóra dos supostos previstos no mesmo, serán castigadas coa pena de multa de catro a vinte meses.
2. Imporase a pena de multa de seis a vinte e catro meses ao que utilizase a imaxe do Rei ou de calquera dos seus ascendentes ou descendentes, ou de Raíña consorte ou do consorte da Raíña, ou do Rexente ou dalgún membro da Rexencia, ou do Príncipe herdeiro, de calquera forma que poida danar o prestixio da Coroa.

 
CRITICAS Á LEXISLACIÓN  EN DEFENSA DA COROA

Desde diferentes sectores sociais, políticos e xudiciais vense  criticando a  tipificación de inxurias á Coroa como delito. Os principais argumentos empregados son que limita o dereito á liberdade de expresión, que privilexia á Familia Real Española frente ao resto de cidadáns e que o seu castigo resulta contraproducente para os intereses da monarquía.

O  13 de septembreo de 2007, Giulia Tamayo, da ONG pro-dereitos humans Amnistía Internacional, declarou que a súa organización acababa de remitir sendo escritos dirixidos ao Ministerio de Xustiza e á Fiscalía da Audiencia Nacional nos que se pide que se revise a lexislación española para garantir os dereitos dos periodistas.

Na sesión  parlamentar do 22 de abril de 2008, o  grupo parlamentario de Esquerda  Unida (IU-ERC-ICV) presentou unha proposición de Lei Orgánica para despenalizar as inxurias á Coroa  por considerar que o seu castigo afecta aos fundamentos básicos do sistema democrático e é desproporcionada.

O  10 de outubro de 2008, un grupo de 50 letrados provenientes principalmente de Baleares, Catalunya e Valencia presentaron no  Colexio de Avogados de Barcelona un manifesto no que expresan a súa preocupación polo enxuizamento constante de persoas relacionadas coa queima de fotografías e imaxes da  familia real. Destacan que a sobreprotección á Coroa pode chocar co dereito á igualdade  recollido no artigo 14 da Constitución española de 1978. Ademáis engaden que por ser unha institución imposta, debe aceptar as críticas por parte da cidadanía. O obxectivo do manifesto era promover o debate ao redor desta cuestión nos colexios profesionais e en xeral na  sociedade

O 15 de outubro de 2008 a ONG Reporteros Sin Fronteras pediu que se reformara a lexislación española sobre inxurias á Coroa xa que perxudica a liberdade de expresión.

(Documentación: Asemblea Republicana de Vigo)

Os media dominantes e os partidos dinásticos (PP, PSOE, CiU) pechan filas ao redor do Borbón. Queren frear o escándalo provocado polo seu xenro para que non se leve por diante á Monarquía . Con singular tesón, tratan de evitar que o dedo acusador da plebe apunte ao trono para facer recaer as culpas, exclusivamente, no ex xogador de balonmán e para que a súa filla, metida ata ao fondo nestes negocios fraudulentos e delictivos, non se vexa salpicada polo escándalo e poida librase dos tribunais. Magoa que a realidade sexa teimuda e haxa cousas que non vai ser doado agochar. Tanto que a mesma Coroa tivo que pasar polo mal trago de recoñecer que os negocios perigosos de Urdangarín xa eran coñecidos en Zarzuela desde había varios anos. Agora ben, calquera observador non apaixonado debería decatarse (se é que non esta adormecido por tanta mensaxe de distracción) que tal sorprendente e cómplice afirmación, nin escandalizou a ninguén, nin provocou debates de altura nos medios de comunicación de referencia. Poren, si que semella necesario escandalizarse e si que compre denunciar ata o aburrimento e de xeito machacón, a desfachatez e a impunidade propia do Antigo Réxime coa que o Rei Borbón e os que o secundan están tratando este asunto. Por iso, non hai que calarse, por iso hai que sinalar que si esto é así, que si en Zarzuela eran coñecedores de tal desaguisado, Juan Carlos Borbon tería dado, unha vez máis, outra volta de torca nas súas xa ancestrais practicas de mentirán patolóxico e desvergonzado infractor compulsivo das leis. Fagamos un pouco de historia.

En 1969 un Juan Carlos Borbón de trinta e un anos xuraba nas Cortes franquistas, diante dos evanxelios e do ditador que estaba sentado ao seu carón ”lealdade a súa Excelencia o Xefe do Estado e fidelidade aos Principios do Movemento Nacional e demais leis fundamenteis do reino”, recoñecendo nas súas propias palabras, “a lexitimidade política xurdida o 18 de xullo de 1936” e , xa que logo, unha lexitimidade como futuro monarca asentada no golpe de estado do 36 e en varias décadas de ditadura. Seis anos máis tarde e con Franco aínda quente no seu cadaleito, Juan Carlos volvía a xurar “ por Deus e os santos evanxelios cumprir e facer cumprir as leis fundamantais do Reino e gardar lealdade aos principios que informan o Movemento Nacional”. A aquel xuramento engadíalle sen pestañear que “unha figura excepcional entra na Historia. O nome de Francisco Franco será xa unha referencia no acontecer español e un fito ao que será imposible deixar de referirse para entender a clave da nosa vida política contemporánea”. Tres anos despois, promulgábase a Constitución de 1978. Daquela os xuristas da vila e corte e algúns prominentes actores da chamada “transición” recomendaríanlle ao o Rei que non cometera a torpeza de xurala porque, de ser así, cometería un delito de perxurio, cualificativo e condición que na practica ninguén lle pode xa discutir.

Agora o Borbón afirma e recoñece sen pudor algún que xa era coñecedor dos negocios fraudulentos do seu xenro tres anos antes de que o xuíz instructor e os medios sacaran á luz pública o escándalo . De ser así, e non hai razón para contradicir a tan egrexio personaxe, nos atopariamos con que ademais de perxuro, Juan Carlos sería encubridor dun delito a sabendas da súa existencia. Certamente Juan Carlos é I de España, pero podería ser tamén un perxuro e un encubridor.

Pero, aínda hai máis. Logo de escoitarlle dicir no discurso de Nadal, que a “lei é igual para todos”, e sabendo, como sabemos, que o artigo 56.3 da Constitución di textualmente que “ a persoa do Rei é inviolable e non esta suxeita a responsabilidade”, deberiamos – e non ao noso pesar – engadirlle aos xa posibles e acreditados títulos de perxuro e encubridor que Juan Carlos Borbón tería gañado a pulso, os non menos edificantes de cínico e mentirán.

 * Presidente da Asemblea Republicana de Vigo

Eduardo Muriel

Rebelión

Chegou o día. Logo de máis de 30 anos de democracia, no medio dunha crise económica asfixiante e dun escándalo de corrupción familiar, o Rei decidiu finalmente facer públicas as súas contas. O soldo do monarca, segundo o desglose presentado pola propia Casa Real, ascende aos 292.752 euros brutos. Decepcionado? Pode, pero fagamos unhas cantas consideracións.

1- Soldo extra. A Casa Real recibe do Estado, todos os anos, uns 8,43 millóns de diñeiro público por vía directa. Esa cantidade, tal e como establece a Constitución (art. 65.1), distribuea o  Rei “libremente” para o “sostemento da súa familia e Casa”. É dicir, mentres que todos os españois investimos o noso soldo na nosa vivenda (aluguer, hipoteca..), mantemento da nosa familia, etc., o Rei xa o ten cuberto co resto deses 8 millóns que recibe. É dicir, o soldo que se asigna el mesmo é enganoso. É, en realidade, a parte do soldo que adica a gastar no que lle apetece, non no que necesita.

2- Gastos cubertos. Sexa como sexa, a cantidade total que recibiu toda a Familia Real para usos persoais en 2011 é de 814.128 euros. O resto da partida distribúese entre gastos de persoal (47,89%), gastos correntes (38,83%), fondo de continxencia (2,44%) e investimentos (1,19%). Eses son os gastos que o resto de españois tamén incluímos no noso soldo.

3- Comparacións odiosas. Aínda que tomemos por válidos eses 292.752 euros brutos que cobra o Rei, non esquezamos que o soldo medio dun asalariado  -é dicir, uns 18 millóns de españois -  é de 19.113 euros. E dese soldo, a pagar hipoteca, material escolar para os nenos, comida, etc. Nada que ver.

4- Orzamentos ocultos. Ademais, tal e como explica o meu compañeiro de redacción, Juanma Romeu, a isto hai que sumar “as partidas que o Goberno reserva para Juan Carlos e a súa familia  -viaxes oficiais, recepcións, salarios do persoal da Zarzuela- e para a conservación dos palacios e xardíns, e que figuran noutras partidas dos Orzamentos. Escondidas, pero aí están. Iso faría un total de 59,28 millóns. Aínda habería que engadir os gastos de seguridade, de coches e choferes, ou da Garda Real. Estes custos asúmeos os ministerios do Interior, de Defensa e de Facenda, pero o importe mantense en segredo.”

5- Patrimonio real. E, para terminar, outro dato: segundo publicou fai uns anos a revista británica EuroBusiness, Juan Carlos I posúe un patrimonio estimado de 1.790 millóns de euros. Aí é nada. A Casa Real respondeu que a “disparatada cifra” calculárona entendendo que “os bens públicos do Patrimonio Nacional, do Estado español, son propiedade da súa Maxestade o Rei, o cal é evidentemente inexacto”. É dicir, non é falso, é inexacto.

Blog do autor: http://queparenlasrotativas.wordpress.com/2011/12/28/os-orzamentos-de-a-casa-real-version-estendida/

Nota da Aemblea Republicana de V igo

 Do quer dí o artigo desprendese :

 1.- Que a Casa Real española non é a que menos presuposto ten das monarquias

      europeas. Os seus gastos són de caseque 60 millóns de euros.

 2.- Non parece posible que con este presuposto se podan acadar os 1790 millón de euros

     que a revista Forbes – o Ghota dos millonarios -  sinala como fortuna persoal de Juan

     Carlos Borbón. O non gastou un peso nestas máis de tres decadas ou o diñeiro 

     apareceulle por outras inconfesables vias

Nunha entrevista realizada nunha emisora de radio local, a xornalista Pilar Urbano afirmou, sen dubidar e de forma contundente, que o «caso Urdangarín» non ía afectar á monarquía como institución. E utilizaba dous motivos a xeito de exemplos. O primeiro, partía do principio de que o feito de que dous dos membros da casa real británica estivesen incursos en procesos xudiciais tampouco afectou á saúde publica da coroa de Isabel II. O segundo exemplo, nacía da hipótese de que tampouco tería afectado á república, como institución, que se descubrise que Don Manuel Azaña (nada menos) tivese un parente estafador ou malversador de caudais públicos. Habería, sen embargo, que recordarlle a Pilar Urbano un par de aspectos que, ao meu ver, convirten máis nun desexo que nunha realidade obxectiva, todas as súas seguridades sobre a boa saúde da coroa dos Borbóns. O primeiro é que, ao contrario da de aquí, a coroa británica existe, ininterrompidamente, desde Cromwel, (mediados do XVII) sen rupturas violentas nin guerras civís, provista dun modelo parlamentario desde aquela e aberta ao control publico e sen territorios escuros ou opacos e fora das fiscalización da cidadanía. Todo o contrario que a dos Borbóns. Canto ao segundo aspecto que atinxe ao desafortunado exemplo que ten a Don Manuel Azaña e a República como protagonista, compre lembrarlle a esta xornalista numeraria do Opus Dei, que a xefatura dun estado republicano é electiva e que por eso, a súa posición e a súa permanencia depende e esta lexitimada polo exercicio da soberanía popular a través do voto popular e non da herdanza. Porque, aquí, e por si Pilar Urbano xa o esqueceu, houbo un golpe de estado e unha guerra civil que acabou coa república e unha monarquía que instaurou un ditador. Estas diferenzas son esenciais e fan que este escándalo si poda afectar, e de que maneira, á monarquía de Juan Carlos Borbón

Revolution in Spain

Franco precisaba dun sucesor. Non podía deixar a España nas mans da masonería e o bolchevismo, e tampouco podía arriscarse á posta en marcha dunha democracia liberal. Decidiu traer a Xoan Carlos I de Borbón, que estaba exiliado en Italia xunto ao seu pai logo da proclamación da República, e adoctrinalo nos principios franquistas. Este rapaz chegou a España cunha man diante e outra detras, sin unha peseta no peto, pero hoxe acumula unha fortuna de 1790 millones de euros segúndo a revista Forbes. Tamén hai que decir que esta afirmación non é a máis axeitada, pois se lle asocian tamén os bens do Estado dos que disfruta.

A familia do Rei Xoan Carlos fai os seus negocios. O seu xenro é conselleiro de Telefónica. A súa irmá céntrase nas empresas de luxo. O seu primo irmán chea os seus petos cos negocios de telecomunicacións, autoestradas e petróleo.

E a lista amplíase segundo descendemos na súa árbore xenealóxica. Pero ao rei oficialmente non se lle coñece ningunha outra empresa que a Xefatura do Estado.

Entón, como conseguiu amasar unha fortuna estimada polas revistas Forbes e Eurobusiness en 1.790 millóns de euros? Diferentes libros e cargos públicos denuncian que os agasallos recibidos e o uso de homes de palla poderían achegarnos á resposta a esta pregunta. Por exemplo, para o seu último iate Fortuna empresarios mallorquinos sumaron unha colecta, suxerida polo propio rei, de 2.600 millóns de pesetas, segundo o xornalista Matías Vallés, ao que o Goberno rexional de Jaume Matas (PP) sumou 400 millóns. E así goza dos seus veraneos, como cada ano recollen as imaxes da familia real en Mallorca. A maioría compartidas con numerosos logos de coñecidas empresas.

” Hai que ter coidado coa estimación de Forbes porque incluía cousas do Patrimonio Nacional. Ao seu nome non atopamos nada legalmente. Ata se lle acusou e investigou por delitos financeiros, como o cobro ilegal de comisións e o roubo das obras de arte do Ducado de Hernani””, denuncia Iñaki Errazkin, autor de “Hasta la coronilla. Autopsia de los Borbones”

A única forma de coñecer os seus ingresos públicos é rastrexar os orzamentos. Directamente en 2009 recibiu 8,9 millóns. “ Patrimonio Nacional destina uns 140 millóns ao mantemento de palacios e outras posesións, seis millóns do Ministerio de Administracións Públicas son destinados para asesores, funcionarios de elite. Ademais, o parque móbil duns 60 vehículos de alta gama corresponde ao Ministerio de Economía e todas as súas viaxes corren a cargo de Defensa ou Asuntos Exteriores “, explica Antonio Romero, ex deputado de EU e coordinador da Rede de Municipios e Cargos Públicos pola III República.

Pero as contas non cadran. E ninguén pode investigalo. O artigo 56 da Constitución establece que “a persoa do rei é inviolable e non está suxeita a responsabilidade”. Mesmo logo do nomeamento dun interventor das contas reais en 2007, a Casa Real afirmaba que era “unha decisión administrativa e burocrática adoptada polo rei para mellorar o funcionamento interno da institución, non ten máis transcendencia”.

” A Casa Real actúa como un verdadeiro paraíso fiscal, interpretan a disposición libre do seu orzamento, como que non teñen que dar explicacións a ninguén”, denuncia Romero. Á falta de control por parte, ata, dos propios organismos públicos, foi denunciado en abril ante o Tribunal de Dereitos Humanos de Estrasburgo por Esquerra Republicana de Catalunya.

Recentemente, Gaspar Llamazares (EU) tiña que ampliar unha pregunta ao Goberno sobre se podía dar “garantías de que ningún recurso da familia real estea en paraísos fiscais” a todas as institucións do Estado. Non era a primeira vez que denuncias similares tiñan lugar.

Patricia Sverlo recollía en “Un rei golpe a golpe” (Ardi Beltza, 2000) que tanto el como a súa familia teñen aforrados 6.000 millóns de pesetas en bancos suízos, por “se as cousas se torcen no Estado”. Os escándalos económicos salpicaron en numerosas ocasións a Xoan Carlos de Borbón. E serviron como indicios dos negocios en que podería estar involucrado. Durante os gobernos de Felipe González, varios casos de corrupción foron protagonizados por empresarios e persoas da súa máxima confianza: Javier da Rosa, Manuel Prado de Colón e Carvajal, José María Ruiz Mateos ou Mario Conde pisaron en varias ocasións os tribunais. Unha situación que volve estar presente coa publicación en setembro do libro de Conde, Memorias dun preso, onde relata os intentos do rei por frear a intervención de Banesto e o seu posterior enxuizamento.

A eles súmanse novos episodios, aínda que toquen máis de cerca ao seu sucesor. A primeiros de agosto era detido Pepote Ballester polo escándalo do Palma Area; e Telma Ortiz, irmá da princesa Letizia, era nomeada “a dedo” subdirectora de Proxectos do Departamento de Relacións Internacionais do Concello de Barcelona (PSC e ICV).

Desde a súa designación como herdeiro de Franco, o rei non deixou de incrementar a súa fortuna privada. Sempre se lembraron os problemas económicos que tivo a súa familia tras o exilio de Afonso XIII. Pero todo cambiou desde que Luís Valls Taberner (Banco Popular) comezou a administrar unha “subscrición popular” para achegar liquidez co apoio doutros banqueiros, moitos nobres e empresarios franquistas.

Posteriormente recollería a testemuña José María Ruiz Mateos. Un feito que utilizou para intentar protexerse da xustiza cando Rumasa foi expropiada. Entón denunciou entregar mil millóns de pesetas ao monarca. A fortuna de Xoan Carlos de Borbón e a súa familia continuou medrando. E de forma “discreta”. Ata cando? Non o sabemos, pero a cifra de 1.790 millóns “nunca foi desmentida pola Zarzuela”, segundo recollíase nun escrito do coronel Amadeo Martínez Inglés ao Parlamento en 2008, quen un ano antes publicara “Juan Carlos I, o último Borbón. As mentiras da monarquía española”.

A comezos dos 80, Mariano Rajoy estaba convencido de os privilexiados por nacemento teren mellores opcións na vida por mor dun superior legado xenético. O candidato do PP á Moncloa era daquela deputado fraguista no Parlamento de Galiza, presidente da Deputación de Pontevedra e secretario de Relacións Institucionais da Xunta.

En artigos e entrevistas de radio e prensa, Rajoy aseguraba que nada pode haber máis contrario ao progreso ca a “obsesión de la igualdad”. Os artigos “La Envidia Igualitaria” e “La Desigualdad Humana”, destacados na páxina de opinión de Faro de Vigo no 83 e 84, son un resume da súa defensa dos “fillos de boa estirpe” e da necesidade de respectar e protexer a superioridade xenética xa que se trataba dun resultado da selección natural.

Pola confianza que lle demostraban Fraga e os pos-franquistas madrileños agrupados arredor de Alianza Popular, Rajoy promovia nos medios a imaxe de home forte do partido en Galiza e anticipaba o nomeamento de vice-presidente da Xunta. Para este ascenso que o convertiría en sucesor natural de Fraga a fronte dos franquistas apuradamente carrozados en demócratas, Rajoy tiña que tumbar a Xosé Luis Barreiro Rivas, bombeiro de Fraga para apagar os lumes diarios entre as clientelas provinciais.

Os empeñados en reorganizar o caciquismo franquista nun partido conservador centralista con decorado galeguista, estaban obrigados a superar aos que como Rajoy esixian trato de privilexio por pertenceren a unha elite política e por formar parte das grandes carreiras da Administración. Rajoy reclamábase fillo e neto de notabeis e opositor de éxito. Xosé Cuiña o Barreiro Rivas presentaban a súa capacidade para organizaren clientelas. Na batalla pola lexitimidade dos franquistas, os muñidores de votos e compromisos eran o activo financeiro. As pretensións dinásticas de Rajoy, un discurso de privilexio e continuidade centralista imposibel de vender.

Aillado de esa prática caciquil baseada en míseros acordos e transaccións diarias, Rajoy leva aos medios a explicación e fundamento do seu privilexio. Na realidade, escribe contra os seus rivais dentro do fraguismo. O argumento tómao dunha tendencia ideolóxica da bioloxía norteamericana e inglesa que consiste en que todo o que somos, a nosa condición física, a capacidade intelectual e a mesma estrutura da sociedade na que vivemos, xa estaban escritos no noso ADN. Na metáfora de Richard Dawkins, o autor de “O Xen Egoista”, apenas somos “robots desvencellados” coa memoria central e o programa operativo escritos no ADN.

Como recorda Richard Lewontin, este determinismo biolóxico fora usado para explicar e xustificar as desigualdades dentro das sociedades e entre os povos e para afirmar a inmutabilidade de tais desigualdades. Non é que o ADN non teña unha influencia poderosa sobre nosa anatomía e a nosa psicoloxia mais é un absurdo pretender que determine a vida.

Esta determinación biolóxica válelle a unha clase para xustificar as desigualdades de status, riqueza e poder sobre outra, igual que a acumulación colonial se fundamentara na cor da pel. E se a ciencia proba –como argumenta Raxoi– que xa fomos determinados xeneticamente, que razón ten estragar tempo e recursos nas persoas que foran programadas dende nacimento con menos cualidades?

A medida da utilidade reaccionaria da sociobioloxía está no manual de E.O.Wilson, que caracteriza a especie humana pola súa malevolencia universal, o chauvinismo, a xenofobia, o amor á propriedade e a dominación agresiva dos homes sobre as mulleres. Se cadra por estar máis próximo do tópico de taberna ca do razonamento científico, o libro de Wilson foi recibido coma un catecismo pola dereita franquista pavorecida pola evaporación das institucións da Ditadura.

Manuel Moure Mariño e Gonzalo Fernández de la Mora, dous propagandistas de Franco que na altura dos 80 non teñen xa que lles atenda as saudades do Estado Corporativo, son os encargados de transmitir a Rajoy o virus da sociobioloxía de Dawkins e Wilson. Un contaxio de segunda man e algo pendido para os consellos de Escrivá de Balaguer sobre a envexa e o resentimento de clase. Declarando a estes pensadores os seus autores de cabeceira, Rajoy séntese reconfortado ideolóxicamente. Mesmo se anima a colocar as táboas de Mendel como precedente científica da sociobioloxía.

A retórica da desigualdade xenética resume a guerra dos “birretes” contra “las boinas”, en expresión de Rajoy. Os das puchas sabían como defenderse e distribuian copias dos artigos racistas de Mariano Rajoy para bloquear as súas aspiracións á vice-presidencia da Xunta.

Unha crítica ao reaccionarismo das opinións de Rajoy publicada no número 265 do semanario A Nosa Terra, mobilizara a persoas do entorno político do actual líder do PP que visitaban as redaccións para advertir que o atrevimento de colocar ao presidente da Deputación de Pontevedra na picota, só beneficiaba de feito á fracción caciquil e retrógrada do que daquela chamábase AP e logo sería o PP. Aliado dos contrabandistas

Rajoy tiña más que perdida a batalla contra o sólido entramado clientelar de Barreiro, Cuiña, Baltar e Cacharro. O seu grande valedor, Fraga, inclínase por esta banda de xogadores de chamelo porque levantan partidas con plena seguridade mentres o ideólogo racista non fai máis que perder. É neste dilema cando Mariano Rajoy lanza unha batalla a prol de Alfredo Bea Gondar, alcalde de Ogrobe que na altura levaba oito meses sen convocar un pleno. As fotos de Rajoy cunha bandeira de AP na man, debruzado na fiestra dun autobús cargado de manifestantes e a beira do cartáz “Resiste Alfredo, estamos contigo” precipitaron de feito o voto de Fraga para elevar a Barreiro á vice-presidencia da Xunta. Fraga contaba coas bufandas eleitorais de Terito, José Ramón Barral ‘Nené’, luis Falcón ‘Falconetti’ e José M. Prado Bugallo ‘Sito Miñanco’, mais o afervoamento de Mariano ameazaba con comprometer tan beneficiosa alianza.

O candidato que un día se declarara racista é agora excepcionalmente reservado para as súas preferencias literarias. Confesándose leitor impenitente, só recoñece afición por Emilio Salgari e Julio Verne o que parece algo repetitivo para unha dilatada vida pública. Na súa auto-biografía eleitoral «En Confianza», editada de a pouco polo propietario do xornal La Razón, José Manuel Lara, defínese como devorador de ensaio e historia pero a hora de citar titulares só se decide polo diario “Marca”.

Porén, varias declaracións de Rajoy moi posteriores aos seu racismo confeso vestido de sociobioloxia, volven ao rego. Jose Cuiña morreu sen saber de onde tirara o hoxe presidente do PP aquela división do mundo, e mesmo do seu partido, en “birretes” e “boinas”. Os militantes que o aclamaban ao son de “presidente, presidente!” no Monte do Gozo (setembro de 2003) tamen ignoraban cal era a orixe ideolóxica daquil «Soy mejor, modestia aparte, que el lider de la oposición». Igual podería dicerse do seu exabrupto de 2007: «para ser presidente del Gobierno, deberían exigir algo más que ser mayor de 18 años y ser español».

Tería se cadra unha aparición fuxidía de Fernandez de la Mora ao prohibir como ministro do Interior e vice-presidente do governo Aznar a entrada de albaneis e asistentas inmigrantes?

Concordia é a palabra máis repetida por Rajoy no seu livro de bons propósitos. Será esta concordia só para os ADN de crianza? Lembremos ao ministro de Aznar asinando en Bruxelas unha diretiva sobre inmigración que permite reter sen xuizo até18 meses a inocentes indocumentados.